Winter in Amerika - dag 5 - Monument Valley - Moab

 Dinsdag 13 januari. Alex was door het tijdsverschil met Nederland 8 uur langer 69, maar moet er vandaag toch echt aan geloven. 70 jaar! Ongelooflijk waar de tijd is gebleven….. 

Jacqueline stuurde deze leuke felicitatie, en zo is het maar net, leeftijd is maar een nummer.

Vanochtend de wekker gezet om de zonsopkomst te zien. Ondanks het feit dat we beiden afgelopen nacht voor het eerst redelijk hebben geslapen, was ik om voor half zes al wakker, de zon kwam op om 7.33 uur vandaag.

Er zijn weinig plekken mooier dan een zonsopkomst in Monument Valley in mijn beleving. Voor mij is Monument Valley een magische plek sinds ik het voor het eerst zag op tv 53 jaar geleden. Ik denk zelfs nog in zwart-wit. Daar begon mijn liefde voor dit land.

Op het balkon van onze hotelkamer genieten van de kleuren vlak voor de zon op komt is dan ook een feestje.

Na het spektakel van de kleurenpracht lopen we naar Gouldings Restaurant voor het ontbijt. Net als gisteravond slechts twee tafels bezet. Heerlijk rustig hier, het voordeel van reizen in de winter en de drukke toeristenmassa ontwijken.

Na het ontbijt zakken we rustig af naar het Welcome center. Daar staat onze gids al te wachten. Larson Homer, is Navajo, of zoals ze zelf zeggen ‘Diné’ wat ‘People of the surface of the earth’ betekent.

Deze rotsen heten Fred & Barney

Ook een enorm voordeel in het laagseizoen, we zijn de enige vandaag die deze tour hebben geboekt. Nu zijn er wel 30 verschillende bedrijven die tours aanbieden in Monument Valley. Het is best moeilijk kiezen, maar deze maatschappij Spirit tours sprak me erg aan door de mooie website met allerlei info.

Als cadeau voor Alex’ verjaardag heb ik de Mystery tour geboekt, de rit door Monument Valley zelf deden we al diverse keren, maar nu gaan we naar een ander deel dat niet publiekelijk toegankelijk is. 

We merken al snel dat we boffen met Larson als onze tour guide. We mogen hem alles vragen en hij heeft duidelijk veel plezier in zijn werk en houdt ongelooflijk veel van deze plek waar hij is opgegroeid. 

Hij wijst een gigantische rots aan rechts van de weg. Daar bij die rots woonde zijn opa. Zijn opa was een ‘bootlegger’ iemand die illegale artikelen verkoopt zoals alcohol. Mensen kwamen bij zijn opa om alcohol en sommigen hadden geen geld, maar beloofden later te betalen.  Daardoor kreeg de rots de naam ‘Promise Rock’. Want vaak werd er natuurlijk niet betaald.

Hij verteld verder over de diverse planten en hun medicinale kracht. Zo helpt sage (salie) onder anderen tegen virussen. Kunnen wij goed gebruiken, ik ben al snipverkouden vanaf eerst kerstdag, het ging even wat beter, tot Alex vorige week begon te hoesten en niezen en nu lopen we beiden constant met een zakdoek. Ach het zal wel overgaan, mag de pret niet drukken. Larson plukt onderweg wat sage om te laten ruiken, ik ken het,  loop het ook altijd te plukken tijdens wandelingen omdat ik de geur zo heerlijk vind.

Het is een spectaculaire rit door het mulle zand, we zien diverse ‘cliff dwellings’ overblijfselen van woningen gebouwd in de rotswand.

We zien in het zand overal sporen van ground  squirrels, rabbits, koeien, paarden, vogels etc. En de grond ligt hier en daar werkelijk bezaaid met scherven van potten en ander aardewerk uit diverse eeuwen.

Een hand in de wand. We zullen er velen zien overal. Sommigen denken dat het betekent dat iemand van de middenwereld overgaat naar de spirituele wereld.

Heel veel hiërogliefen overal, we krijgen zoveel informatie dat ik zou willen dat ik het allemaal had kunnen onthouden, we leren over familieverbanden en clans. De betekenis achter de hiërogliefen, en heel veel woorden in Diné.

Achter elk feitje dat Larson met ons deelt zegt hij: ‘ that’s pretty neat though’. Zijn enthousiasme over deze plek is aanstekelijk. Hij heeft ook overal dingen verstopt, een wandelstok die hij heeft gevonden, een turkooise kraal of een baby maïskolf.

We hoppen busje in en busje uit, maken steeds een korte wandeling en een aantal keren stuurt 

Larson ons samen op pad om een trail te lopen waarna hij ons weer oppikt.

De ene Arch is nog mooier dan de andere, half moon arch, weddingring arch, honeymoon arch.

In deze Arch werd hoog en droog in een cliff dwelling graan en mais etc. bewaard.

Een ‘ijskast’ waar bederfelijk voedsel koel werd bewaard gedurende het jaar.

We zien vele spiralen in de rotswanden, ze symboliseren groei, evolutie en de cyclus van het leven, geboorte, dood en wedergeboorte.

We beklimmen een heuvel om een cliff dwelling beter te bekijken. Ondertussen speelt Larson een deuntje op zijn fluit, een prachtig geluid door de akoestiek.

Tijdens weer een korte wandeling vinden we delen van een skelet van een paard. Volgens Larson zijn er een paar jaar geleden tijdens grote droogte een aantal wilde paarden gestorven als gevolg daarvan.

Het is een rit met hobbels en bobbels over grote rotsen, en door diepe kuilen. Soms denk ik, dat gaat niet lukken, maar toch lukt het steeds weer om de bus omhoog of omlaag te rijden.

Hier rond lopen in de rust en stilte, het doet wat met een mens, heel bijzonder.

Een laatste stop bij Pancake flat, als kers op de (verjaardags) taart, met geweldig uitzicht.

Het was even een dingetje om er te komen tegen de rotsen op naar boven en dan weer terug, goed dat we de gordel om hebben…..

Nog een laatste blik op het iconische landschap en dan rijden we weer terug naar het Welcome center. De drieënhalf uur zijn omgevlogen.

Als we terug rijden krijg ik het grootste compliment dat ik maar kan krijgen. Larson zegt dat mijn uitspraak van de Diné taal zo goed is dat ik in een vorig leven vast Diné ben geweest. 

Laat ik dat nu al jaren zelf zeggen….. als er zoiets bestaat als reïncarnatie dan ben ik vast ooit hier geboren in een vorig leven. De taal, de gezangen, ze klinken me altijd heel vertrouwd al begrijp ik er niets van. De Diné geloven dat als kinderen of jong volwassenen komen te overlijden ze zullen reïncarneren omdat hun leven nog niet ten volle is geleefd. Een mooie gedachte toch? 

We nemen afscheid van Larson en bedanken hem voor de ontzettend leuke en leerzame ochtend. En we nemen afscheid van deze fantastische plek, ik zou hier wel een week willen blijven! Maar we moeten door, een nieuw avontuur wacht. We rijden in noordelijke richting en stoppen uiteraard even bij Forrest Gump point, die naam kreeg dit iconische uitzichtpunt na de film.

We moeten 150 mijl rijden vandaag, 240 km. Geen straf want het is weer een feestje om door dit landschap te rijden.

Om iets na15.00 uur komen we aan in Moab bij ons hotel. Fijne ruime kamer, mooi nieuw hotel. 

Even de wifi aan en alle appjes weer lezen en beantwoorden. We doen niet veel meer vandaag, even eten en de foto’s uitzoeken voor dit blogje. Het staat er weer op. Inmiddels 20.00 uur geweest, nu even ontspannen…… en dan lekker slapen.

Happy Travels!

Yvonne