Bloemencorso en zo…..

 De zomer vliegt weer voorbij, morgen wordt de vijfde hittegolf van deze zomer verwacht las ik in de krant. Nog nooit stonden de rivieren zo laag, was het land zo droog en waren er zoveel branden. Een zomer van vele records dus. Niet dat we daar blij van worden, maar we zullen het ermee moeten doen.

Ondertussen zorgen we dagelijks voor wat voer voor de vogels, vullen de waterbakken  zodat ze kunnen drinken en badderen, en komen ook de egeltjes eten zodra het donker begint te worden.

De Hibiscus staat prachtig te bloeien, elke dag komt er een gigantische bloem uit. Het is wel een natnek deze plant dus elke dag water geven ander verdroogd hij.

Nicht Petra kwam zaterdag gezellig een middagje langs en viel met haar neus in de boter. Het jaarlijks bloemencorso kwam zoals al bijna 80 jaar langs op de 2e zaterdag in augustus.

Terwijl wij zaten te bakken in de zon trokken de wagens, praalwagens en muziekkorpsen aan ons voorbij. Respect voor de muzikanten en figuranten op de wagens in deze temperaturen.

Aan het eind van de middag fietsten Alex en ik naar Greta voor een ‘housewarming BBQ’ bij haar vissershuisje.

Het was druk en gezellig met alle familie en vrienden die op wat voor manier dan ook hadden geholpen bij haar verhuizing. 

Ook deze week regelmatig een rondje gefietst. Het was zondag druk op het strand en ook de zeehondjes lagen aan de uitwatering van de oude Rijn. Die zijn inmiddels wel gewend aan mensen. Ze zijn wat lastig te zien op de linkeroever…..

Dus even inzoomen, daar liggen ze heerlijk te rusten op het zand en te bakken in de zon.

De blokken van het middengedeelte van de Idaho Star Sampler zitten aan elkaar en het rode randje met 1x1 inch blokjes ook. Ik word steeds blijer van deze quilt…..

Nu de borders, dat wordt ook nog een heel werk met alle applicaties, maar ook weer zó leuk om te doen!

Happy Stitching!

Yvonne

Vakantietijd

 Voor velen in Nederland is de vakantietijd aangebroken. Heerlijk even vrij van werk, vakantie….. Niet voor ons, wij kunnen gaan wanneer we willen, dus dan liever juist niet in de drukke zomerperiode.

Op het werk is het heel rustig, qua bezetting dan. Veel collega’s met verlof betekent meer werk voor degene die werken. Geeft niet, het is veel, maar de dagen vliegen voorbij.

Ik mocht weer een ochtendje aanschuiven bij de dagbesteding voor het vervolg van de Quiltworkshop. De kleine quiltjes waren nog niet klaar, er werd weer hard aan gewerkt. Na de zomer gaan we de quiltjes dubbelen.

Wat nu, in de bouwvakvakantie, ook stil ligt zijn de werkzaamheden aan het appartementencomplex ‘de Prell’. We hebben nog geen idee wanneer de oplevering zal zijn. We hopen na de vakantie iets te horen.

Ondertussen probeer ik steeds iets uit te zoeken, in te pakken, weg te brengen naar de kringloop etc. Mijn quiltkamer ziet er inmiddels uit of er een tornado heeft gewoed, heel veel lapjes kunnen weg. Ik kan nu eenmaal niet alles mee nemen.

Ook heel veel boeken, tijdschriften en patronen uitgezocht, maar nog niet alles. Veel mag er mee en wordt in dozen gepakt. Deze mogen weg……

Best veel eigenlijk, maar hopelijk kan ik er veel quilters blij mee maken.

Ook mijn blogboeken weer eens doorgelezen voor ik ze in een doos stop. Zo leuk al die herinneringen.

Zo maakte ik in november 2014 een roadtrip door het noorden van Utah en zuiden van Idaho met Shannon, Terry en Emily. We deden heel veel quiltwinkels aan in die dagen. Ik denk nog vaak terug aan die tijd, het was zo bijzonder, Ik kijk er nog steeds met veel dankbaarheid op terug dat deze drie vrouwen me meenamen op zo’n geweldige trip! Maar dat herinneringen toch ook vervagen bleek ook nu. Tijdens het bladeren in mijn blogboek, bleek dat we tijdens dat tripje ook al bij Shepard’s Bush zijn geweest, die fantastische borduurwinkel in Ogden. Toen ik er vorig jaar met Alex was, dacht ik echt dat het de eerste keer was dat ik de winkel bezocht. Was die herinnering van 11 jaar ervoor dus zomaar verdwenen.

Deze week het laatste applicatieblok van het middenstuk van de Idaho Prairie Sampler afgemaakt. Nu kunnen de blokken aan elkaar worden genaaid.

Donderdag had ik weer een dagje gepland met de ‘Sew Bee for 4’. Ada wilde haar tasje afmaken waar ze op de vorige gezamenlijke naaidag aan was begonnen. Ook konden de dames lekker snuffelen in de lapjes en boeken en patronenstapels. Ik blij dat er weer wat weg ging.

Bernadet, Jacqueline en ik pimpten een sweatshirt op met sterren.

Leuk om te doen, Bernadet koos voor één grote applicatie en Jacqueline en ik voor meerdere kleine.

Er werd hard gewerkt, en genoten van de lunch en andere meegebrachte lekkernijen.

En aan het eind van de middag waren de truien (bijna) klaar.

En ook het tasje van Ada. Even een riem van mijn tasje eraan gemaakt voor het showen, er komt nog een qua kleur beter passende riem aan.

Aan het eind van de middag had ik de dames van het Quiltcafé uitgenodigd om te komen kijken of er nog iets voor hen bij was. Vooral als je nog niet zo heel lang quilt, en nog geen grote lapjesvoorraad hebt opgebouwd, zijn er altijd wel lapjes bij waar je iets mee kunt.

Fijn dat ook zij weer wat meenamen, hopelijk kan ik nog meer quilters blij maken met lapjes, boeken en patronen en wat overblijft kan dan naar de kringloop.

En zo wordt het steeds een beetje leger in mijn quiltkamer en overige kasten. Het gaat niet zo snel als ik zou willen, maar uitzoeken kost helaas veel tijd en ik ben een héél slechte opruimer. Ik heb het opruim gen niet denk ik. Toen Rosa 7 was kon ze me altijd al goed helpen met opruimen, zij kon het toen al veel beter dan ik. Heerlijk lijkt me dat als je snel en efficiënt overal doorheen kan gaan. Ik ben vaak overal en nergens bezig en verplaats vaak meer dan dat ik sorteer. Maar goed, uiteindelijk zal het goed komen weet ik. Ooit komt het eind in zicht……..

Ik ga nog maar even een kast leegtrekken vanmiddag denk ik……

Happy Stitching!

Yvonne

Voor alles is een tijd……

 En zo is het maar net, tot dat besef kom ik steeds meer. Als je jong bent, in de kracht van je leven, kan je je niet voorstellen dat het ooit anders zal zijn. Tenminste dat was bij mij het geval…… 

Ik kan me nog een collega herinneren, ze was destijds 62 en verzuchtte dat ze na een werkdag vaak zo moe was dat ze eerst een uurtje de bank opdook alvorens puf te hebben om ook nog te gaan koken. En nee, ik kon me er destijds niets bij voorstellen, maar nu ik zelf nog iets meer dan een jaar verwijderd ben van mijn pensioen, en bijna vier jaar ouder dan die collega destijds, begrijp ik haar helemaal.

Tegenwoordig trek ik ook een maaltijd uit de vriezer voor op werkdagen of maak een ovenschotel vooraf klaar zodat deze alleen nog maar de oven in hoeft na het werk. Na een werkdag van 10 uur (ik weet het, daar kies ik zelf voor) heb ik ook niet veel puf meer om uitgebreid te koken.

Maar dat terzijde…..  Toen ik twee jaar oud was, en de toekomst nog in een ver verschiet lag, kwam ik met mijn ouders vanuit Leiden wonen in het dorp waar mijn vader opgroeide, Katwijk a/d Rijn. Mijn vader werd beheerder van de Joodse begraafplaats en voor mij was het grote erf en de beide bospercelen één grote speelplaats, we speelden er eindeloos verstoppertje, badminton en bouwden er hutten met de kinderen uit de buurt.

Bij opa op de brommer

De beheerderswoning, annex aula en bewassingsruimte, het was allemaal best oud. Gebouwd in 1804 en 05, en er was niet veel aan gemoderniseerd. Beetje bij beetje kwam er verandering. Zo kregen we een douche en werd de kolenkachel vervangen door een gaskachel. De twee kleine kamertjes werden doorgebroken en er kwamen doorzonramen in de woning.

Ik woonde er van 1963 tot 1979, tot ik op mezelf ging wonen. In 1980/81 werden de woning en bijgebouwen grondig gerenoveerd. Mijn ouders bleven er wonen tot 1994. In die tijd deed Alex al veel van de werkzaamheden op het terrein om mijn vader te ontlasten en in november 1994 namen we het stokje over en verhuisde ik met ons gezin terug naar mijn ouderlijk huis.

Wat hebben we hier heerlijk gewoond, een unieke plek, midden in het dorp, maar toch apart. Buren op afstand, helemaal vrij. Ik prees me elke dag weer een bofkont als ik thuis kwam en het pad op reed.

Vele seizoenen, genoten van elk jaargetijde, de kale bomen in de winter, dan konden we de huizen van de buren weer zien. De kaalslag afgelopen voorjaar met heel veel zieke Iepen die werden gekapt was wennen, maar gelukkig groeit er al nieuw aangeplant groen.

Maar zoal ik al schreef is er voor alles een tijd. Ik speelde al langer met het idee om te verhuizen. Alex had iets langer nodig om aan het idee te wennen. Maar nu de knieën niet meer willen en er inmiddels een halve knie is vervangen ( de tweede moet nog) was het opeens zo ver. Klaar met alle werkzaamheden en verantwoordelijkheden.  Toen er afgelopen januari een nieuwbouwproject langskwam waar we wel van gecharmeerd waren, besloten we een poging te wagen, onder het mom: niet geschoten is altijd mis.

Nooit gedacht dat we direct geluk zouden hebben. Het had wel wat voeten in aarde want na het blijde nieuws dat we een appartement hadden volgde de domper dat we het toch weer niet hadden en op de reservelijst stonden. Uiteindelijk is het gelukkig toch goed gekomen en zelfs ook nog het appartement van onze keus. 

Impressie foto van ‘de Prell’

Inmiddels weten we al een half jaar dat we in de toekomst gaan verhuizen en volgden we de bouw op afstand. Oplevering zou zijn 3e kwartaal van dit jaar, maar worden we op tijd aangesloten op het stroomnet? 

Het was leuk om af en toe even langs te fietsen en de vorderingen te bekijken. Beiden hebben we nooit eerder een nieuwe woning betrokken.

Afgelopen donderdag was er een kijk- en inmeetmoment en mochten we voor het eerst binnen kijken.

 Spannend hoor om voor het eerst naar binnen te gaan.

De centrale hal met daarin aan de muur een tegeltablau van een schilderij van Walter Prell, de naamgever van het appartementencomplex. Het origineel hangt in het Katwijks museum.

Leuk om in je toekomstige woning rond te lopen en ideeën op te doen, het gaat dan toch wat meer leven als alleen een bouwtekening. Op de een of andere onbegrijpelijke manier wordt de woning met (standaard) keuken opgeleverd. Wij willen iets heel anders dus is de keukenzaak komen opmeten en gaat deze keuken er straks weer uit. Het gaat me wel aan het hart 💔, zo zonde dit.

Heel blij met mijn toekomstige quiltkamer! De helft kleiner dan mijn kamer nu, dus ik ben hard aan het opruimen en weggeven, maar het wordt vast ook een heerlijke plek voor mijn hobby.

Op onze etage (3hoog) ook nog even bij wat andere woningen gekeken en een paar nieuwe buren ontmoet. 

Wat zijn we blij met ons appartement, en zo blij dat we niet dit uitzicht krijgen. Ik denk dat we dan niet waren verhuisd naar dit complex.

Ik zie ons al helemaal zitten met de krant en koffie in de ochtend aan de tafel voor het raam met dit uitzicht…… 

Maar dat is toekomstmuziek, het complex is gelukkig aangesloten op het stroomnet, het complex op de foto hier boven is al lang klaar, de bewoners hadden in maart de sleutel moeten krijgen maar door problemen met Liander die de aansluiting niet kon maken wachten de bewoners nog steeds.

Hopelijk krijgen we in september of oktober de sleutel en kunnen we aan de slag. Tot die tijd is er hier nog genoeg te doen. 32 jaar verzamelen komt tot een eind, nu is het tijd om te ontspullen, weggeven, wegbrengen naar de kringloop en de rest naar de milieustraat. 

Ook wel lekker, een nieuwe start op (hopelijk) ons laatste adres.

Happy Stitching!

( en opruimen)

Yvonne