Van St. George naar Salem. 290 mijl

 Om 1.00 uur klaar wakker, en een poosje later Jacqueline ook. Onze biologische klokken zijn duidelijk van slag, toch maar proberen nog wat te slapen. Om een uur of 4.00 is Jacqueline weer wakker en ik om 5.00 uur. Dan toch maar opstaan en lekker douchen. We hebben een eigen badkamer en hopen dat Char, die altijd een vroege vogel is nog even slaapt. 

Om 6.30 is ook Char op. We pakken onze spullen weer in en laden alles weer in ons racewagentje, ik heb hem inmiddels ‘Kitt’ genoemd. De auto heeft wel wat weg van het exemplaar van de destijds populaire serie Knight Rider met David Hasselhoff. Kitt stond vol ‘Knight Industries Two Thousend’ en was een futuristische, zelfdenkende en pratende auto. Dat is deze ‘Kitt’ uiteraard niet, maar met alle technische snufjes aan boord beginnen de auto’s er tegenwoordig wel steeds meer op te lijken.

Het is nog donker als we vertrekken, maar het is alweer aangenaam warm, de gemiddelde dagtemperatuur in St. George is zo’n 34 graden momenteel.

Het is nog rustig in de straat waar Char woont, een wijkje met huizen voor 55 -plussers. Hier heel normaal, St. George heeft er vele.

We rijden naar st. Helen’s restaurant in Washington voor het ontbijt.

De zon doet intussen zijn best om op te komen, de bewolking zal straks vast snel oplossen.

We genieten van een heerlijk Amerikaans ontbijt en nemen afscheid van Char, we zullen elkaar later deze vakantie nog zien. Wat was het fijn dat we de nacht bij haar mochten doorbrengen we voelden ons zo welkom. Vandaag reizen we richting het noorden. We nemen de I-15 naar Cedar City, een klein uurtje rijden en stoppen daar bij Walmart, even water inslaan.

Uiteraard blijft het hier nooit bij water alleen, we zien weer van alles leuks, dat springt dan ongemerkt de winkelwagen in…….

Inladen dus, gelukkig hebben we een achterbank en ruime kofferbak. We vouwen ons weer op in Kitt en rijden dan weg uit Cedar City, niet over de snelweg maar we nemen vanaf hier de toeristische route. Dat gaat langzamer want de gemiddelde snelheid ligt lager en de route is nu geen 250 mijl (400 km) maar 290 mijl (464 km)

Maar voor die paar extra kilometers krijg je heel veel terug. De weg stijgt gestaag door de bergen en de kleuren van de herfst zijn hier nu op zijn mooist. 

We genieten met volle teugen van de prachtige ‘Aspen trees’.

Een stukje verder moeten we even stoppen omdat men aan de weg aan het werk is en al het verkeer over één rijstrook moet. Geen vervelende plek om even stil te staan met uitzicht op Cedar Breaks NM.

De weg blijft stijgen en de uitzichten, onder andere op Zion in de verte zijn fenomenaal.

We zijn beiden al vaker hier geweest, maar als je hier bent moet je gewoon even stoppen om van het uitzicht te genieten. Hier is het zo in de ochtend op 3000 meter hoogte best nog wel frisjes.

Als we verder rijden richting Panguitch zien we een groep Pronghorn Antelope of Gaffelbokken zoals ze in Nederland worden genoemd.

En een klein stukje verder weer een groep, is dat even boffen!

In Panguitch stoppen we bij Patches Quiltshop. Het is dat we hier al vaker waren en we weten waar de winkel is, je zou er namelijk zo voorbij rijden. het pand is niet direct herkenbaar als Quiltshop.

We hebben een lijstje meegekregen van Bernadet met stoffen die ze graag wil hebben, en hier hebben ze een grote collectie Lori Holt stoffen. Collecties verkopen hier echter heel snel uit. We vinden niet de stoffen van ons lijstje, maar wel een paar goede alternatieven.

Een echt gezellige quiltwinkel is het niet qua aankleding, hier geen leuke hoekjes, maar ze hebben veel keus en het personeel is vriendelijk en behulpzaam.

We krijgen een aantal tassen vol lapjes mee voor Shannon handig dat we hier net waren en als bode kunnen fungeren.

Eenmaal weer buiten is het inmiddels al weer lunchtijd, we hebben niet echt honger na ons uitgebreide ontbijt, maar een bakje koffie en een ijsje gaat er altijd in!

We vleien ons weer onelegant de auto in, verlaten Panguitch, en rijden naar het 175 km noordelijker gelegen Gunnison.

Daar aangekomen is het even zoeken, maar we vinden ook hier de plaatselijke Quiltshop.

Hier zien we geen Lori Holt stoffen, maar Jacqueline vindt er wel een ruler die ze zoekt voor haar volgende project. De winkel is erg rommelig en alle stoffen in verschillende stijlen staan door elkaar wat het niet zo aantrekkelijk maakt helaas.

Maar rondsnuffelen in een quiltwinkel blijft altijd leuk natuurlijk. Via Nephi, waar we weer op de I-15 komen, rijden we het laatste stuk noordwaarts. Vlak voor de afslag blijkt Kitt toch verborgen talenten te hebben, er klinkt een tingeltje en het dashboard geeft aan dat het  tijd is voor een koffie break. We zijn bijna in Salem. Daar komen we om even na 17.00 uur aan.

We zijn door Deanne uitgenodigd om bij haar te verblijven de komende dagen. Deanne is een vriendin van Shannon en was destijds ook een van de vriendinnen die met Shannon in Katwijk op vakantie kwam.

We zijn direct onder de indruk van het prachtige huis als we arriveren.

Deanne verwelkomd ons hartelijk en neemt ons mee naar de basement, de benedenverdieping die de meeste huizen hier hebben.

Naast een mooie slaapkamer hebben we onze eigen badkamer, een droom  gewoon! 

Op bed staan twee ‘Goodie bags’ klaar als welkom presentje. Wat een verwennerij allemaal, we zijn er een beetje beduusd van.

We hebben de gehele benedenverdieping tot onze beschikking inclusief deze kamer, die geweldig is. En geloof me de woonkamer op de begane grond is helemaal een droom!

En een compleet ingerichte keuken, we zouden zomaar ons eigen potje kunnen koken, als we daar zin in zouden hebben…..(not)

Als Deanne’s man Rick is gearriveerd, rijden we naar Texas Roadhouse in Spanish Fork voor het diner. Hier ontmoeten we ook Shannon en Stuart. Goed om elkaar weer te zien!

Ik heb de cadeautjes voor de dames die ik maakte en liet maken meegebracht. Char had haar cadeautjes al gekregen uiteraard, maar om de verrassing niet te bederven kon ik daar in mijn vorige blogje nog niets over schrijven.

Het was leuk om te zien dat de cadeautjes in de smaak vielen bij alle dames.

Het was een volle, lange, en geweldig leuke dag! Om 22.00 uur ging het licht letterlijk en figuurlijk uit!

Happy Travels!

Yvonne

Een onverwachte reis! Utah, Here we come!

De uitnodiging van Shannon was er al heel lang, om naar een van haar Quiltretreats te komen. Ik had gezegd dat, met de verhuizing aanstaande, het waarschijnlijk wel 2027 zou worden voordat ik in de gelegenheid zou zijn. Maar soms zit het mee en komt er toch iets onverwacht op je pad.

De afspraak was dat we 6 weken voor oplevering van ons appartement de datum zouden krijgen. Toen de 6 weken naderden en we nog niets hadden gehoord verraste Alex me met als verjaarscadeau een ticket naar Utah. Shannon had nog een plekje voor me en zei : ‘neem gerust een vriendin mee’.

Nou, dat was helemaal leuk, en hoewel op korte termijn, waardoor het niet voor een ieder mogelijk was om mee te kunnen, kon er één Quiltvriendin wel gezellig mee. De voorpret kon beginnen!

De tickets waren nauwelijks geboekt of de mail kwam met de datum van de sleuteloverdracht. Over vijfenhalve week al……Oeps! De dag dat we terugkomen uit Amerika……

Nou ja, strakke planning dus.

En zo stond ik maandagochtend vroeg op Schiphol met mijn koffer, op zoek naar mijn reismaatje.

Jacqueline gaat gezellig mee op reis, hoe leuk is dat? Zo’n onverwacht snoepreisje samen.

Alles verloopt vlotjes op Schiphol, we kunnen op ons gemak een paar lekkere Lattes drinken voor we aan boord gaan van de vlucht van ruim 10 uur.

Onderweg roept de piloot om dat het prachtig helder weer is boven Groenland. Dat was inderdaad weer een prachtig gezicht die bergen en die grote hoeveelheden sneeuw.

Het is natuurlijk een lange zit, maar we vermaken ons prima onderweg en de uurtjes vliegen voorbij.

We vliegen over Canada en Montana en dan over Yellowstone, nog een klein stukje naar Salt Lake City.

Met verbazing zien we hoe laag het water in de Great Salt Lake staat, tussen Antelope Island en het vaste land is nog slechts een stroompje water te zien.  Heel bizar!

Aangekomen op de luchthaven moeten we eerst de koffer ophalen, de koffers komen op twee carrousels tegelijk binnen dus dat is goed kijken.

Als we de koffers hebben gaan we pas door de douane, normaal is het andersom, maar we hebben wel het idee dat het op deze manier beter doorstroomt, dus wel prettig.

We verplaatsen ons van vertrekhal A naar B, fijn om even de benen te strekken na zo’n lange vlucht. Op naar onze tweede vlucht vandaag.

In 59 minuten zijn we van ‘gate naar gate’ en komen aan op het ieniemini vliegveld van St. George, dat heeft zo zijn voordelen want de autoverhuurbedrijven zitten in de hal waar de bagage aankomt. We hebben de sleutel van de huurauto al voor we de koffers hebben. We blijken een zeer sportief ogende Hyundai Elantra te hebben, een heel laag model, we liggen voor ons gevoel in de kuipstoeltjes. 

We rijden met gezwinde spoed naar het huis van Char, waar we zijn uitgenodigd om de nacht door te brengen. Zo lief dat we zo welkom zijn. Char heeft de maaltijd al in de oven staan en nadat de meegebrachte cadeautjes zijn uitgepakt worden we verwend met een heerlijke maaltijd. Die gaat er wel in, er is zelfs nog plek voor een heerlijke pumpkin cookie, die delen Jacqueline en ik want we hadden eigenlijk al te veel gegeten

Char’s huis is een walhalla voor quilters, vele naaimachines, een longarm, bakken vol stofjes overal in de quiltkamer en in de andere quiltkamer waar haar longarm staat. En Char heeft natuurlijk heel veel quilts te showen. Dit was de allereerste quilt met applicaties die Char maakte.

Een patroon van Jen Kingwell.

En een superleuke Halloween quilt.

Om 20.00 uur plaatselijke tijd was voor ons echt de energie op. We waren beiden bijna 24 uur op dus was het echt bedtijd. 

Op het bed vonden Jacqueline en ik een welkomscadeautje van Char, een sanitizer en handcrème, die kwam goed van pas want we waren er al achter dat we die waren vergeten mee te nemen.

Onze eerste dag zit er op, lekker slapen en morgen gezond weer op.

Happy Travels!

Yvonne