En zo is het maar net, tot dat besef kom ik steeds meer. Als je jong bent, in de kracht van je leven, kan je je niet voorstellen dat het ooit anders zal zijn. Tenminste dat was bij mij het geval……
Ik kan me nog een collega herinneren, ze was destijds 62 en verzuchtte dat ze na een werkdag vaak zo moe was dat ze eerst een uurtje de bank opdook alvorens puf te hebben om ook nog te gaan koken. En nee, ik kon me er destijds niets bij voorstellen, maar nu ik zelf nog iets meer dan een jaar verwijderd ben van mijn pensioen, en bijna vier jaar ouder dan die collega destijds, begrijp ik haar helemaal.
Tegenwoordig trek ik ook een maaltijd uit de vriezer voor op werkdagen of maak een ovenschotel vooraf klaar zodat deze alleen nog maar de oven in hoeft na het werk. Na een werkdag van 10 uur (ik weet het, daar kies ik zelf voor) heb ik ook niet veel puf meer om uitgebreid te koken.
Maar dat terzijde….. Toen ik twee jaar oud was, en de toekomst nog in een ver verschiet lag, kwam ik met mijn ouders vanuit Leiden wonen in het dorp waar mijn vader opgroeide, Katwijk a/d Rijn. Mijn vader werd beheerder van de Joodse begraafplaats en voor mij was het grote erf en de beide bospercelen één grote speelplaats, we speelden er eindeloos verstoppertje, badminton en bouwden er hutten met de kinderen uit de buurt.
Bij opa op de brommer
De beheerderswoning, annex aula en bewassingsruimte, het was allemaal best oud. Gebouwd in 1804 en 05, en er was niet veel aan gemoderniseerd. Beetje bij beetje kwam er verandering. Zo kregen we een douche en werd de kolenkachel vervangen door een gaskachel. De twee kleine kamertjes werden doorgebroken en er kwamen doorzonramen in de woning.
Ik woonde er van 1963 tot 1979, tot ik op mezelf ging wonen. In 1980/81 werden de woning en bijgebouwen grondig gerenoveerd. Mijn ouders bleven er wonen tot 1994. In die tijd deed Alex al veel van de werkzaamheden op het terrein om mijn vader te ontlasten en in november 1994 namen we het stokje over en verhuisde ik met ons gezin terug naar mijn ouderlijk huis.
Wat hebben we hier heerlijk gewoond, een unieke plek, midden in het dorp, maar toch apart. Buren op afstand, helemaal vrij. Ik prees me elke dag weer een bofkont als ik thuis kwam en het pad op reed.
Vele seizoenen, genoten van elk jaargetijde, de kale bomen in de winter, dan konden we de huizen van de buren weer zien. De kaalslag afgelopen voorjaar met heel veel zieke Iepen die werden gekapt was wennen, maar gelukkig groeit er al nieuw aangeplant groen.
Maar zoal ik al schreef is er voor alles een tijd. Ik speelde al langer met het idee om te verhuizen. Alex had iets langer nodig om aan het idee te wennen. Maar nu de knieën niet meer willen en er inmiddels een halve knie is vervangen ( de tweede moet nog) was het opeens zo ver. Klaar met alle werkzaamheden en verantwoordelijkheden. Toen er afgelopen januari een nieuwbouwproject langskwam waar we wel van gecharmeerd waren, besloten we een poging te wagen, onder het mom: niet geschoten is altijd mis.
Nooit gedacht dat we direct geluk zouden hebben. Het had wel wat voeten in aarde want na het blijde nieuws dat we een appartement hadden volgde de domper dat we het toch weer niet hadden en op de reservelijst stonden. Uiteindelijk is het gelukkig toch goed gekomen en zelfs ook nog het appartement van onze keus.
Impressie foto van ‘de Prell’
Inmiddels weten we al een half jaar dat we in de toekomst gaan verhuizen en volgden we de bouw op afstand. Oplevering zou zijn 3e kwartaal van dit jaar, maar worden we op tijd aangesloten op het stroomnet?
Het was leuk om af en toe even langs te fietsen en de vorderingen te bekijken. Beiden hebben we nooit eerder een nieuwe woning betrokken.
Afgelopen donderdag was er een kijk- en inmeetmoment en mochten we voor het eerst binnen kijken.
Spannend hoor om voor het eerst naar binnen te gaan.
De centrale hal met daarin aan de muur een tegeltablau van een schilderij van Walter Prell, de naamgever van het appartementencomplex. Het origineel hangt in het Katwijks museum.
Leuk om in je toekomstige woning rond te lopen en ideeën op te doen, het gaat dan toch wat meer leven als alleen een bouwtekening. Op de een of andere onbegrijpelijke manier wordt de woning met (standaard) keuken opgeleverd. Wij willen iets heel anders dus is de keukenzaak komen opmeten en gaat deze keuken er straks weer uit. Het gaat me wel aan het hart 💔, zo zonde dit.
Heel blij met mijn toekomstige quiltkamer! De helft kleiner dan mijn kamer nu, dus ik ben hard aan het opruimen en weggeven, maar het wordt vast ook een heerlijke plek voor mijn hobby.
Op onze etage (3hoog) ook nog even bij wat andere woningen gekeken en een paar nieuwe buren ontmoet.
Wat zijn we blij met ons appartement, en zo blij dat we niet dit uitzicht krijgen. Ik denk dat we dan niet waren verhuisd naar dit complex.
Ik zie ons al helemaal zitten met de krant en koffie in de ochtend aan de tafel voor het raam met dit uitzicht……
Maar dat is toekomstmuziek, het complex is gelukkig aangesloten op het stroomnet, het complex op de foto hier boven is al lang klaar, de bewoners hadden in maart de sleutel moeten krijgen maar door problemen met Liander die de aansluiting niet kon maken wachten de bewoners nog steeds.
Hopelijk krijgen we in september of oktober de sleutel en kunnen we aan de slag. Tot die tijd is er hier nog genoeg te doen. 32 jaar verzamelen komt tot een eind, nu is het tijd om te ontspullen, weggeven, wegbrengen naar de kringloop en de rest naar de milieustraat.
Ook wel lekker, een nieuwe start op (hopelijk) ons laatste adres.
Happy Stitching!
( en opruimen)
Yvonne
