Vrijdag 9 januari, de dag van vertrek naar Amerika, sinds zaterdag 3 januari is het al chaos op luchthaven Schiphol door sneeuw en bevriezing. We zien de beelden elke dag in het nieuws, gestrande reizigers die al dagen op de luchthaven bivakkeren. Sommigen lukt het om een hotel te vinden om de volgende dag weer teleurgesteld te moeten constateren dat ze nog niet kunnen vertrekken naar huis, vakantie, werk, begrafenis van een dierbare, bruiloft of wat dan ook dat de reden is dat men op reis gaat. Schiphol Airport wordt al omgedoopt in Sh*thole Airport omdat mensen niet weten waar ze aan toe zijn, geen adequate informatie krijgen en het gevoel hebben dat ze aan hun lot worden overgelaten.
Na een dramatische week met als hoogtepunt de woensdag waar bijna helemaal niet meer wordt gevlogen volgt er donderdag 8 januari een dag dat er ondanks een stroomstoring in de ochtend het Schiphol lukt om alles weer op te starten en wat van de duizenden en duizenden gedupeerden op weg te helpen.
En omdat die dag onze vlucht niet wordt gecanceld, krijgen wij ook weer een beetje hoop te kunnen vertrekken. Bernadet geeft ons vroeg in de ochtend op 9 januari een slinger naar Leiden Centraal. Hier kunnen we dan de trein pakken, en als die niet rijdt, want ook dat was drama natuurlijk, dan kunnen we altijd nog proberen of de bus naar Schiphol rijdt.
Maar we hebben zoveel geluk. We voelen ons bijna een beetje beschaamd na alle ellende die reizigers hebben moeten doorstaan de afgelopen week. Het verloopt allemaal zeer voorspoedig, de trein rijdt op tijd, we zijn snel onze koffers kwijt en kunnen door naar de security. Het is veel drukker dan normaal op een winterdag, maar dat is logisch er wordt nog steeds hard gewerkt om de achterstanden in te halen.
Het vliegtuig staat al klaar, volle vlucht uiteraard, maar dat mag de pret niet drukken. We hadden er serieus rekening mee gehouden dat we wellicht pas een paar dagen later zouden vertrekken, dus dan is dit een enorme bof!
We hebben dit keer een rechtstreekse vlucht, dus een lange zit van iets meer dan 10 uur, gelukkig heb je de afleiding van heel veel films en tv- series om uit te kiezen, en ik heb een nieuw vakantie project. Een kerst stitcherie in redwork.
Als we eenmaal boven Newfoundland (Canada) vliegen verdwijnt de bewolking en kan ik genieten van het uitzicht.
Het is lange tijd niets anders dan sneeuw en ijs wat ik zie en dan vliegen we de grens over met de USA en over Yellowstone en Grand Teton NP. Ik zie Yellowstone Lake liggen.
En de toppen van de Teton Range.
Daarna vliegen we op de grens van Wyoming en Utah langs Bear Lake, ik kan zo de routes volgen die we al zo vaak reden. Zo mooi om vanuit de lucht te bekijken!
Daarna vliegen we over de Wasatch Range, een 160 mijl lange bergketen die de westkant van de Rocky Mountains vormt. Ik zie Salt Lake City, volg de snelweg I-15 naar het zuiden.
En zie plaatsen als Sandy, West Jordan en Lehi vanuit de lucht, terwijl we richting Utah Lake vliegen.
Ik kan bijna zwaaien naar mijn vriendin Shannon als we langs Provo en Spanish Fork komen.
En dan gaat het zuidelijker, via Santaquin, Beaver, Parowan en Cedar City. Zo herkenbaar allemaal, mijn hart gaat weer open.
Zelfs Bryce Canyon NP is van afstand te zien, en als we Cedar City zijn gepasseerd doemt Kolob Canyon op, het noordwestelijke en wat minder bekende deel van Zion NP.
Maar ook de toppen van Zion Canyon waren heel goed te zien. Wat een machtig gezicht.
We vliegen over Hurricane, zien de weg die we altijd rijden naar Zion. En nog zoveel meer bekende plakjes.
En dan zijn we er bijna als we over Lake Mead vliegen.
En als cadeautje ook nog de Hoover Dam.
We zijn er. Het avontuur kan weer beginnen, tenminste als de slurf het doet en we van boord kunnen….. gelukkig is dit euvel na vijf minuten opgelost.
Vrijdag is altijd een drukke dag wat betreft aankomsten in Las Vegas want men gaat graag een weekendje hier naar toe om te gokken of voor een show of concert.
Maar geduld is een schone zaak en 2,5 uur later kunnen we uit een rij auto’s een exemplaar uitzoeken die ons bevalt. Mij maakt het niet zoveel uit, Alex kiest een Mazda 5, prima.
We eten nog even een hapje bij Black Bear diner en liggen om 19.00 uur plaatselijke tijd in bed, voor ons inmiddels 9 uur later. De lijven zijn moe van de lange reisdag. Ook in Las Vegas geldt een waarschuwing, het gaat namelijk 1 of 2 graden vriezen. Dat zijn ze hier niet zo gewend.
10 januari, na een onrustige nacht met af en toe wat slaap, maar ook veel wakker liggen zijn we om 04.00 uur klaar wakker. Dan maar even wat foto’s uploaden, daarna even douchen en om 06.00 uur zitten we fris en fruitig aan het ontbijt. Om 6.30 uur schijnt het zonnetje hier al. Het is koud maar het warmt snel op.
Prima hotel voor een nachtje op steenworp afstand van het autoverhuurbedrijf, we verlaten echter altijd graag Las Vegas weer. Niet onze stad zeg maar.
Eerst nog even een stop bij Walmart om water in te slaan en wat fruit en noten voor onderweg.
En dan rijden we op deze vroege zaterdagochtend richting Lake Mead en de Hoover dam. Daar zijn we al vaker geweest dus we stoppen hier niet en rijden de 93 op richting het zuiden.
Bij Dolan Springs slaan we linksaf richting Grand Canyon West. Het is dan nog 67 km rijden, deels door het Hualapai Indian Reservation. Overal staan houten hutten, trailers etc. Midden in de woestijn en langs de weg steeds rijen met brievenbussen.
Het grondgebied van de Hualapai (spreek uit Wallapai) beslaat 1 miljoen acres, ( ongeveer 4047 vierkante km) de naam Hualapai betekent “People of the tall pines”.
Overal Joshua Trees, heel veel Joshua Trees.
Het is een mooie rit, soms wat vlakker, maar vaak ook slingerend tussen de bergen door.
En dan komen we aan bij West Grand Canyon, eerst kaarten kopen.
En dan naar de bus die ons naar de Skywalker brengt.
Dit deel van de Grand Canyon bezochten we nog niet eerder, het is eigendom van de Hualapai stam die 160 mijl van de Grand Canyon bezit. De totale lengte is 277 mijl ( 446 km)
Met sloffen aan de voeten lopen we de Skywalk op.
Prachtig uitzicht zo natuurlijk en echt niet eng met die glazen vloer vonden wij. Je voelt het ding wel een beetje bewegen.
Daarna pakken we de bus weer om naar Guano Point te rijden, het meest westelijke uitzichtpunt dat te bezoeken is.
De Grand Canyon, het blijft een geweldig gezicht, zo groot, weids en uniek.
We rijden niet de hele 67 km terug maar nemen een short cut deels door het Hualapai reservation. Een onverharde weg van 50 km lang brengt ons naar Valle Vista aan de Route 66.
De eerste ruim 40 km zien we welgeteld 1 auto en 1 wandelaar….. wat doet iemand op zo’n verlaten weg vraag je je af. Er is hier dus echt niets, geen huizen….. niets.
Pas de laatste kilometers doemen er weer wat houten hutten op in het landschap.
We rijden de route 66 in oostelijke richting en natuurlijk moet je dan even stoppen bij de Hackberry General Store.
Oorspronkelijk was het een benzinestation, maar nu is het een souvenier shop en toeristische attractie.
Dit jaar is het de 100e verjaardag van de ‘Mother Road’ zoals Route 66 ook wel wordt genoemd.
We volgen de Route 66 tot Seligman en rijden dan de I40 op. Er ligt steeds meer sneeuw langs de weg.
In Williams stoppen we aan het eind van de middag om een hapje te eten.
Nog even tanken en dan rijden we de laatste ongeveer 50 km naar Flagstaff.
Al snel zijn we bij het Little America in Flagstaff, wat een mooi en sfeervol hotel.
De laatste zonnestralen voor de zon ondergaat als we aankomen. Wat een mooie volle dag hebben we gehad. Flink wat kilometers gemaakt, maar ook veel moois gezien.
Flagstaff ligt op 2121 m hoogte en dan koelt het hard af aan het eind van de dag.
Fijn om dan lekker te ontspannen en de dag nog eens door te nemen. We hebben 330 mijl gereden vandaag (528 km). Het zal vast geen latertje worden vandaag.
Happy Travels!
Yvonne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten