Vrijdag 16 januari, en alweer een stralende dag hier in
Moab, we ontbijten, spreken Shannon nog even die vandaag weer twee workshops gaat geven, en rijden dan een klein stukje noordwaarts.
Het Element hotel ligt vlak bij de brug over de
Colorado River, we slaan voor de brug rechtsaf en volgen de rivier tot voorbij het bekende
Red Cliffs Lodge. Ik adviseer reizigers altijd om deze
route 128 te nemen naar Moab als ze van Colorado komen of na een bezoek aan Moab richting Colorado rijden. Zo veel mooier dan de snelweg I-70.
We genieten weer van de rit en slaan rechtsaf daar waar de 128 wat verder van de rivier af gaat lopen, de
La Sal Loop Road op. De hele route van dit rondje dat we willen rijden is 60 mijl (96 km).
We hebben al veel gezien hier rond Moab, maar er blijft altijd nog iets te vinden en te ontdekken, en deze route hebben we nog niet gereden. We rijden door
Castle Valley, een agrarisch gebied en bereiken dan de voet van de
La Sal Mountains, de witte toppen zie je hier van alle kanten liggen.
Prachtige rit naar boven, op de stukken die een groot deel van de dag in de schaduw liggen is de weg bedekt met een laagje sneeuw en ijs. maar het is goed te rijden, gewoon rustig aan.
We bereiken een hoogte van 8000 ft, 2400 m van de hoogste berg, dat is
Mount Peale met 12.721 ft, (3877 m)
Heerlijk rondje om te rijden, we komen slechts een paar auto’s tegen in de bergen. Dat is ook al een pré.
Uiteindelijk komen we weer uit in Moab, we halen nog wat boodschappen voor de komende dagen en ik ga nog even naar de boekhandel voor een boek.
Daarna rijden we weer door richting het noorden, voorbij de ingang van Arches NP en slaan een stuk verder linksaf richting Canyonlands NP.
Er zit geen personeel bij de ingang van Canyonlands NP, we moeten bij het
Visitor Center even onze NP pas laten zien. Daarna lopen we even een stukje naar een uitzichtpunt.
Even over de rand kijken……
We rijden weer verder en bij een ander uitzichtpunt zit een Raaf, ze kijken je altijd zo leuk aan, we hebben nog wat druiven om te delen. Dat is natuurlijk heel erg lekker, dus wordt er gevraagd om meer…..
En dan maar zorgen dat je in de buurt blijft voor nog een paar druiven…..
Prachtige grote vogels zijn het met hun glanzende veren en zwarte kraalogen.
We rijden naar Grand View Point Overlook. Blijft een indrukwekkend uitzicht.
Als we weer terug rijden stoppen we nog even bij
Shafer trail overlook. Vanaf hier heb je ook zicht op diverse stukken Shafer Trail.
Het staat nog steeds op mijn lijstje om deze trail te rijden, het kan in beide richtingen, vanaf Moab, via
Potash Road naar boven of vanaf Canyonlands naar beneden.
Ik denk dat we er maar voor moeten gaan, nu we er toch zijn……
Soms moet je gewoon niet te lang nadenken en gewoon doen, de Potash Road vanaf Moab reden we al eerder, nu dus all the way. Voor het filmpje van hoe het er uitziet, klik de link.
https://m.youtube.com/watch?v=t3jt6LLx1Nc
Het is 72 km via deze weg naar Moab, ik heb er zin in!
Het eerste stuk is nog vrij vlak…..de toegestane snelheid is 15 mijl. Het is eerder 10 dat we rijden met de Mazda…..
Daarna komen de haarspeldbochten en steile afdalingen, een aantal keer is de trail bedekt met sneeuw, dan denk ik niet aan het maken van een foto. Ik merk dat ik toch net iets harder in het stuur knijp dan normaal. ( alsof dat helpt…….) Stapvoets rij ik naar beneden, dat gaat goed.
Het gaat hier en daar erg steil naar beneden……
Soms is de weg wat vlakker, soms wat breder, dan weer smaller, als je een tegenligger tegenkomt is het even kijken waar je elkaar kunt passeren. Sommige stukken zijn wat lastiger te rijden, een keer heeft de Mazda wat moeite om, omdat er veel losse rotsen liggen, omhoog te komen, maar met wat beleid lukt het wel.
Af en toe moet er een ‘wash’ worden overgestoken, soms wat modderig, maar er staat geen water in.
Het is een geweldige rit, de ongereptheid, de prachtige rotsen, zelfs het gehobbel in geschud van de auto, we genieten..
Prachtig uitzichtpunt bij de Colorado River langs de Potash Road.
We zien de meest fantastische rotsformaties, soms vraag je je af hoe het zo kan blijven balanceren.
De route gaat deels over het terrein van de eigenaar van de zoutmeren, nu lijkt het meer op gewoon water als we er langs rijden, de vorige keer waren ze blauw/groen van kleur toen we hier waren.
Als we de Colorado River weer naderen, krijgen we weer asfalt onder de wielen, dat gaat een stuk sneller dan de onverharde weg.
Zo ziet het er vanuit de lucht uit.
We rijden het laatste stuk naar Moab, we hebben een klein beetje haast, de zon gaat al bijna onder.
We eten een snelle hap in Moab, want we willen weer op tijd terug zijn in het hotel.
Want om 19.00 uur geeft Shannon een Show & tell van haar quilts. Tenminste een deel van haar quilts, want dit zijn ze lang niet allemaal, ze heeft er thuis nog wel wat. Heeft er veel weggegeven, waaronder 33 aan de kleinkinderen.
Een aantal dames zijn nog bezig met hun quilts, en er wordt ook geborduurd. Maar om 19.00 uur zit iedereen klaar voor Shannon’s Quilts en verhalen.
De eerste quilt die Shannon kreeg van haar Oma, zij maakte voor elk kleinkind eenzelfde quilt, maar wel in andere kleuren.
En haar quilt die ze kreeg voor haar huwelijk in 1981.
De eerste quilt die ze zelf maakte in High School.
En de blokken die haar moeder heeft geborduurd en waar ze een quilt van heeft gemaakt, allen dierbare quilts vol herinneringen.
Een quilt voor Stuart.
Veel quilts werden gemaakt voor de winkel waar Shannon werkte. In Amerika worden veel kant en klare kits verkocht met alle stoffen en het patroon er in voor een quilt. Er hangt dan altijd een quilt bij in de winkel zodat te zien is wat het resultaat zal zijn.
Valentine’s Quilts
Dit leuke werk maakte een oude schoolvriendin van Shannon voor haar, ze maakt altijd kunstwerken met pinguïns er in.
Nadat Shannon’s vader overleed in 2003, wist ze gelukkig wat overhemden te redden voor ze werden weggedaan. Shannon maakte voor haar twee broers en drie zussen een quilt met zijn overhemden als herinnering.
Op de achterkant is een borstzakje gemaakt waar een foto van het gezin in zit. Is dat geen geweldig idee?
Deze quilt is Shannon het meest dierbaar, ze wil er t.z.t. in begraven worden. Het is gemaakt met allemaal yoyo’s. Het kostte haar 7 maanden om deze quilt te maken.
De laatste quilts zijn twee quilts van Stuart’s Oma, Stuart sliep er onder als hij bij Oma logeerde.
Dat was nog eens een Show & tell, vol leuke verhalen en anekdotes. Shannon verhaalde ook over onze vriendschap, onze reizen samen, haar deelname aan de AQR in Nederland, en het feit dat Stuart als verrassing voor haar mijn boek in het Engels heeft vertaald. Nu kan ze het eindelijk lezen!
Het was weer een dag die het waard was te beleven, vol avontuur en creativiteit. Alex is van ons altijd degene die op voorhand bedenkt wat er mis kan gaan, ik doe dat meestal achteraf…… vannacht bedacht ik me opeens dat als het mis was gegaan op de besneeuwde steile haarspeldbochten op de Shafer trail, we waarschijnlijk een ‘Thelma & Louise’ momentje hadden gehad als het me niet was gelukt om de auto tegen de bergwand te zetten. Gelukkig is het allemaal goed gegaan.
Happy Travels!
Yvonne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten