Winter in Amerika - dag 16 - Cathedral Gorge State Park, NV

 Zaterdag 24 januari, we staan vandaag bijtijds op. Het beloofd weer een mooie dag te worden al is het nu buiten nog donker, maar dat heeft ook wel wat.

Wij zitten hier aan de westkant van Saint George, een rustige buurt. We zien het hier wel steeds drukker worden, waren er rond 2010 ongeveer 72.000 inwoners, nu zijn het er al ruim 107.000. Elke keer dat we hier komen zijn er weer hele nieuwe wijken bij gebouwd. 

Maar er is nog ruimte genoeg in de omgeving hoor, ze kunnen hier nog wel even bouwen. Zodra je de stad uit bent is het erg rustig op de weg. En er is land genoeg om te bebouwen.

Er hangen wel wat wolken rond de bergen, maar die klaren vast wel op.

Maar eerst moeten we er even doorheen, het begint zelfs licht te sneeuwen onderweg. We hebben ongeveer 160 km voor de boeg, maar dat rij je hier zo weg. cruise controle erop en gaan. Er is bijna geen verkeer op de weg.

Bij Enterprise houdt de verharde weg op en gaat over in een dirt road, geen idee waarom de gps ons zo stuurt in eerste instantie. We denken nog dat het vast een klein stukje is, maar het blijkt ruim 40 km te zijn.

Harder als 40 mijl, ongeveer 65 km, kan je hier niet rijden, het is wel weer een mooie rit, we komen het hele stuk geen andere auto tegen. Zelfs een stuk door de sneeuw gereden, dat maakt het extra mooi.

Uiteindelijk komen we weer op de verharde weg uit en zien later dat we de oude Old hwy 120 hebben gereden, wel een iets kortere route, dat dan weer wel. 

We betalen de entree voor Cathedral Gorge SP bij het Visitor center.

En rijden dan het park in, weer heel anders qua landschap dan andere parken, heel speciale rotsformaties hier. Het bestaat uit een dramatisch landschap van geërodeerde bentonietklei in een gebied van 1800 hectare groot.

Overal bevinden zich zogenaamde ‘slot canyons’ smalle doorgangen tussen de formaties.

Hier en daar wat breder, maar vaak is het wringen en moet je de ene voet voor de ander zetten. Dat maakt het wel heel leuk en spectaculair.

Het is net hoe het licht valt wat voor kleur de bentonietklei formaties hebben.

Als de canyon wat breder wordt, kan ik een stukje filmen.

Torenhoge wanden waar je tussendoor dwaalt, verdwalen doe je niet, want alle canyons lopen dood, dus je moet weer terug via dezelfde weg.

Af en toe een steil stukje omhoog of omlaag, maar dan is daar altijd Alex’ helpende hand.

We maken een praatje met een stel uit Virginia die met hun camper rondreist. Hun hond Maddy, heeft het helemaal naar haar zin in de smalle canyons.

Een stukje verder langs de weg nog een aantal slot canyons.

Van de vloer tot de top is best een eind, dat krijg je alleen met een panorama foto er in zijn geheel op.

Het is een bijna buitenaards landschap, heel bijzonder. Zeker de rit van vandaag waard wat ons betreft.

Er staat wel een fris windje, maar in de zon is het lekker genoeg om buiten de meegebrachte broodjes op te eten.

Dit keer rijden we terug over de verharde weg, we nemen de route via Cedar City. Onderweg komen we het bord bij de staatsgrens tussen Utah en Nevada tegen. Die hadden we op de heenweg gemist door de onverharde weg.

In Cedar City nog even gestopt bij de kringloop, blijft altijd wel weer iets aan je vingers plakken…..

De laatste 88 km rijden we terug over de snelweg I-15, niet onze favoriet, maar het schiet wel even lekker op. Het was weer een mooie dag, er is hier in de omgeving zoveel te zien en te doen, vervelen doen we ons beslist niet!

Happy Travels!

Yvonne