Winter in Amerika - dag 18 - Zion NP

Maandag 26 januari

 We starten de dag zoals elke dag met koffie, jus d’orange en yoghurt met fruit en granola. Dit is mijn uitzicht als ik het ontbijt klaarmaak vanmorgen. Ik ga dit nog missen, dat is zeker.

Als we in St. George zijn, dan hoort een bezoek aan Zion daar altijd bij. We reden er natuurlijk al doorheen, op weg van Bryce naar St. George vorige week, maar toen reden we niet Zion Canyon in.

Dus vertrekken we na het ontbijt naar het plaatsje Springdale waar de ingang van Zion ligt. Het is een uurtje rijden.

Als we het park ingereden zijn stoppen we bij het museum, dat is helaas gesloten voor de winter, gelukkig is er wel een toiletgebouw op de parkeerplaats voor de nodige sanitaire stop. Alex geniet ondertussen van het zonnetje.

We rijden naar het eind van de Canyon, dat is 12,5 km. Onderweg kan je overal stoppen, er zijn parkeerplaatsen bij de diverse trails. De canyon is geheel uitgesleten door de Virgin River, het zal ooit een veel grotere rivier zijn geweest waarschijnlijk. Tegenwoordig is het niet meer dan een beekje, al kan dat na regenval veranderen in een levensgevaarlijke rivier die buiten haar oevers treedt en alles meesleurt. Er zijn zelfs hele delen van de weg weggeslagen af en toe.

Zo’n 1500 jaar geleden maakten de Anasazi hier hun woonplek. Toen de eerste Mormoonse settlers hier in 1858 aankwamen werd het gebied bewoond door de Paiute. De oorspronkelijke naam Mukuntuweap ( wat in Paiute ‘rechte canyon’ betekent) vond men te moeilijk om uit te spreken, daarom heeft men de naam gewijzigd in Zion, wat heiligdom of toevluchtsoord betekent.

Aan het eind van de canyon bij de Temple of Sinawava parkeren we en lopen de Riverside walk. Een wandeling van 3,5 km.

Waar we kunnen gaan we van het verharde pad af en lopen langs de Virgin River, dat is een stuk mooier.

Het water is zo helder, en heeft verschillende kleuren al naar gelang de diepte en ondergrond van zand of rotsen.

Langs de kant is het ondiep en kun je van steen naar steen lopen. Blijft altijd leuk om even te doen…..

Soms loopt de rivier vlak langs het pad en moeten we ook het pad volgen. 

Maar ook dan is er genoeg te zien. De rode zandsteenformaties fungeren als natuurlijke waterreservoirs, ze nemen water op en zuiveren het. Nu het in de nacht vriest wordt het water dat uit de rotsen loopt omgezet in ijspegels die de wanden sieren aan de schaduwkant.

De canyon is hier en daar 800 meter diep, dan voel je je heel klein als je omhoog kijkt hoor.

Het water stroomt soms ook uit ontstane gaten in de rotswand.

Er staan een aantal fotografen met grote telelenzen te fotograferen. Er blijkt een heel bijzonder vogeltje in de rivier te zitten. Het beestje heeft het erg naar ‘t zin. Het duikt steeds onder water en komt dan weer boven. 

Even gezocht wat voor vogeltjes het zou kunnen zijn. Het moet de American Dipper zijn.

Aan het eind van het pad kan je alleen nog verder door de ‘Narrows’. Je kunt een korte wandeling maken, maar ook de hele 26 km tot aan Chamberlain’s Ranch.

We zien een aantal mensen in speciale pakken die het er op wagen, niet makkelijk over al die rotsen. Wij hebben lang geleden op een warme zomerdag ook wel eens een stukje door het water de canyon in gelopen, maar het is een constant opletten waar je je voeten neerzet.

Wij lopen daarom dezelfde weg weer terug, ziet er weer heel anders uit omdat de zon nu voor ipv achter je staat.

Ik hou van dat kabbelende geluid van het water, zet mij maar bij een stroompje neer, zo rustgevend.

Deze Esdoorn vond ik zo mooi, er hingen heel veel verdroogde ‘helikoptertjes’ in en die werden zo mooi verlicht door de zon.

Tegen de rotswanden heel veel cactussen. Die kunnen goed tegen de kou. Meestal ligt hier rond deze tijd een flink pak sneeuw.

Op de terugweg nog even gestopt bij Zion Lodge, dit keer onderweg vanuit de auto maar één white tail deer gezien. Meestal zien we er veel meer in het park. Zion verveelt nooit, we hebben weer genoten van ons bezoek aan het park.

In St. George voor de derde keer langs Primrose cottage, omdat er nergens 108 inch backing te vinden is van Lori Holt, ga ik nu enkelbrede stof kopen voor Jacqueline, die ze aan elkaar kan naaien. 

Een leuk roze bloemetje gevonden voor de quilt voor Jacqueline’s kleindochter.

Op de Red Hills Parkway nog even gestopt op weer een ander uitzichtpunt op St. George.

 En dan op weg om een hapje te eten. Onderweg zien we weer zo’n rare futuristische auto, geen idee wat voor merk het is. Vind het een spuuglelijk ding moet ik zeggen. We hebben er al heel veel gezien deze reis.

We stoppen bij Red Lobster, het is ‘Lobster Season’.

Aan Alex niet besteed, die gaat voor de Cajun Chicken languine (pasta). Ik kies voor de languine met Shrimp (garnalen) en Lobster (kreeft). Was heerlijk!

Het was weer een heerlijke dag, mooi wandelweer, prachtige omgeving, geslaagde aankoop en tot besluit een zalige maaltijd.

Happy Travels!

Yvonne