Van St. George naar Salem. 290 mijl

 Om 1.00 uur klaar wakker, en een poosje later Jacqueline ook. Onze biologische klokken zijn duidelijk van slag, toch maar proberen nog wat te slapen. Om een uur of 4.00 is Jacqueline weer wakker en ik om 5.00 uur. Dan toch maar opstaan en lekker douchen. We hebben een eigen badkamer en hopen dat Char, die altijd een vroege vogel is nog even slaapt. 

Om 6.30 is ook Char op. We pakken onze spullen weer in en laden alles weer in ons racewagentje, ik heb hem inmiddels ‘Kitt’ genoemd. De auto heeft wel wat weg van het exemplaar van de destijds populaire serie Knight Rider met David Hasselhoff. Kitt stond vol ‘Knight Industries Two Thousend’ en was een futuristische, zelfdenkende en pratende auto. Dat is deze ‘Kitt’ uiteraard niet, maar met alle technische snufjes aan boord beginnen de auto’s er tegenwoordig wel steeds meer op te lijken.

Het is nog donker als we vertrekken, maar het is alweer aangenaam warm, de gemiddelde dagtemperatuur in St. George is zo’n 34 graden momenteel.

Het is nog rustig in de straat waar Char woont, een wijkje met huizen voor 55 -plussers. Hier heel normaal, St. George heeft er vele.

We rijden naar st. Helen’s restaurant in Washington voor het ontbijt.

De zon doet intussen zijn best om op te komen, de bewolking zal straks vast snel oplossen.

We genieten van een heerlijk Amerikaans ontbijt en nemen afscheid van Char, we zullen elkaar later deze vakantie nog zien. Wat was het fijn dat we de nacht bij haar mochten doorbrengen we voelden ons zo welkom. Vandaag reizen we richting het noorden. We nemen de I-15 naar Cedar City, een klein uurtje rijden en stoppen daar bij Walmart, even water inslaan.

Uiteraard blijft het hier nooit bij water alleen, we zien weer van alles leuks, dat springt dan ongemerkt de winkelwagen in…….

Inladen dus, gelukkig hebben we een achterbank en ruime kofferbak. We vouwen ons weer op in Kitt en rijden dan weg uit Cedar City, niet over de snelweg maar we nemen vanaf hier de toeristische route. Dat gaat langzamer want de gemiddelde snelheid ligt lager en de route is nu geen 250 mijl (400 km) maar 290 mijl (464 km)

Maar voor die paar extra kilometers krijg je heel veel terug. De weg stijgt gestaag door de bergen en de kleuren van de herfst zijn hier nu op zijn mooist. 

We genieten met volle teugen van de prachtige ‘Aspen trees’.

Een stukje verder moeten we even stoppen omdat men aan de weg aan het werk is en al het verkeer over één rijstrook moet. Geen vervelende plek om even stil te staan met uitzicht op Cedar Breaks NM.

De weg blijft stijgen en de uitzichten, onder andere op Zion in de verte zijn fenomenaal.

We zijn beiden al vaker hier geweest, maar als je hier bent moet je gewoon even stoppen om van het uitzicht te genieten. Hier is het zo in de ochtend op 3000 meter hoogte best nog wel frisjes.

Als we verder rijden richting Panguitch zien we een groep Pronghorn Antelope of Gaffelbokken zoals ze in Nederland worden genoemd.

En een klein stukje verder weer een groep, is dat even boffen!

In Panguitch stoppen we bij Patches Quiltshop. Het is dat we hier al vaker waren en we weten waar de winkel is, je zou er namelijk zo voorbij rijden. het pand is niet direct herkenbaar als Quiltshop.

We hebben een lijstje meegekregen van Bernadet met stoffen die ze graag wil hebben, en hier hebben ze een grote collectie Lori Holt stoffen. Collecties verkopen hier echter heel snel uit. We vinden niet de stoffen van ons lijstje, maar wel een paar goede alternatieven.

Een echt gezellige quiltwinkel is het niet qua aankleding, hier geen leuke hoekjes, maar ze hebben veel keus en het personeel is vriendelijk en behulpzaam.

We krijgen een aantal tassen vol lapjes mee voor Shannon handig dat we hier net waren en als bode kunnen fungeren.

Eenmaal weer buiten is het inmiddels al weer lunchtijd, we hebben niet echt honger na ons uitgebreide ontbijt, maar een bakje koffie en een ijsje gaat er altijd in!

We vleien ons weer onelegant de auto in, verlaten Panguitch, en rijden naar het 175 km noordelijker gelegen Gunnison.

Daar aangekomen is het even zoeken, maar we vinden ook hier de plaatselijke Quiltshop.

Hier zien we geen Lori Holt stoffen, maar Jacqueline vindt er wel een ruler die ze zoekt voor haar volgende project. De winkel is erg rommelig en alle stoffen in verschillende stijlen staan door elkaar wat het niet zo aantrekkelijk maakt helaas.

Maar rondsnuffelen in een quiltwinkel blijft altijd leuk natuurlijk. Via Nephi, waar we weer op de I-15 komen, rijden we het laatste stuk noordwaarts. Vlak voor de afslag blijkt Kitt toch verborgen talenten te hebben, er klinkt een tingeltje en het dashboard geeft aan dat het  tijd is voor een koffie break. We zijn bijna in Salem. Daar komen we om even na 17.00 uur aan.

We zijn door Deanne uitgenodigd om bij haar te verblijven de komende dagen. Deanne is een vriendin van Shannon en was destijds ook een van de vriendinnen die met Shannon in Katwijk op vakantie kwam.

We zijn direct onder de indruk van het prachtige huis als we arriveren.

Deanne verwelkomd ons hartelijk en neemt ons mee naar de basement, de benedenverdieping die de meeste huizen hier hebben.

Naast een mooie slaapkamer hebben we onze eigen badkamer, een droom  gewoon! 

Op bed staan twee ‘Goodie bags’ klaar als welkom presentje. Wat een verwennerij allemaal, we zijn er een beetje beduusd van.

We hebben de gehele benedenverdieping tot onze beschikking inclusief deze kamer, die geweldig is. En geloof me de woonkamer op de begane grond is helemaal een droom!

En een compleet ingerichte keuken, we zouden zomaar ons eigen potje kunnen koken, als we daar zin in zouden hebben…..(not)

Als Deanne’s man Rick is gearriveerd, rijden we naar Texas Roadhouse in Spanish Fork voor het diner. Hier ontmoeten we ook Shannon en Stuart. Goed om elkaar weer te zien!

Ik heb de cadeautjes voor de dames die ik maakte en liet maken meegebracht. Char had haar cadeautjes al gekregen uiteraard, maar om de verrassing niet te bederven kon ik daar in mijn vorige blogje nog niets over schrijven.

Het was leuk om te zien dat de cadeautjes in de smaak vielen bij alle dames.

Het was een volle, lange, en geweldig leuke dag! Om 22.00 uur ging het licht letterlijk en figuurlijk uit!

Happy Travels!

Yvonne