Een laatste vakantieblogje, we vertrokken vrijdagochtend weer uit Washington en namen afscheid van Cril. Wat hebben we genoten van hun heerlijke ruime cottage en de gastvrijheid.
Op naar Las Vegas, 200 km naar het zuiden, onderweg de tank nog maar een keer volgegooid.
We rijden dwars door de stad en dan naar het westen, naar Red Rock Canyon.
|
Red Rock Canyon National
Conservation Area
|
|
 Red
Rock Canyon ligt in een gebied waar zich zo’n 180 miljoen
jaar geleden een gigantisch duinenveld bevond. In het zand
werden, door sterke wind, veel lijnen gevormd. Het enorme
gewicht van het zand zorgde ervoor dat de onderste lagen
versteenden, de harde zandsteenlaag die hier ontstond staat
bekend als Aztec Sandstone.
Na verloop van tijd kwam deze zandsteenlaag aan de
oppervlakte; de ijzerhoudende mineralen kwamen in aanraking
met de lucht en begonnen te oxideren. Hierdoor hebben de
rotsen hun rode, oranje en geelbruine kleuren gekregen.
Een van de belangrijkste geologische kenmerken van het park
is de aanwezigheid van de Keystone Thrust Fault; dat is een
breuklijn waar ongeveer 65 miljoen jaar geleden twee
aardplaten op elkaar zijn gebotst. Daarbij is een oude laag,
die bestaat uit grijs kalksteen, over de jongere
zandsteenlaag geschoven. In het park kan je deze lagen nu
nog duidelijk onderscheiden. In 1990 is een gebied ter
grootte van ruim 300 km² uitgeroepen tot National
Conservation Area, er komen ongeveer 1,2 miljoen bezoekers
per jaar |
|
De dag was bewolkt begonnen, er komt weersverandering aan en het wordt kouder in het weekend. Gelukkig is de temperatuur nu nog prima en de bewolking lost langzaam wat op.
Het park is een van de 5 topbestemmingen in Amerika voor rotsklimmers. We zien er een aantal bezig tegen de gigantische wanden.
Heb je geen zin om te klimmen of te wandelen dan kan je ook met deze scooters het park onveilig maken.
Wij gaan toch liever een stukje lopen, een korte wandeling naar prehistorische rotstekeningen.
Je moet goed zoeken in de rotswand boven je maar dan zie je ze toch, moeilijk om te ontcijferen.....
Je rijdt door het park over een eenrichtingsweg een scenic drive van 13 mijl. Een stuk verder maken we nog een wandeling het dal in.
Op het pad komen we deze tegen, een soort grote kever die gelijk in de verdediging schiet. Het beest is ongeveer zo groot als een vogelspin. Die komen hier ook voor, maar we zien alleen een grote haas en wat salamanders tijdens de wandeling.
Heel veel verschillende cactussoorten en andere vetplanten en struiken.
Fijn om even de benen te strekken op zo'n reisdag. Vlak bij het park, op weg naar ons hotel, zit....hoe verrassend.… nog een quiltwinkel die ik wil bezoeken. Christmas Goose Quilt Shop, ook zo'n winkel waar je úren in kunt verpozen.
En dat blijkt wel....Alex neemt buiten plaats naast een man die al heel lang op zijn vrouw aan het wachten is...
Alex maakt maar eens een foto terwijl ik heerlijk aan het lapjes aaien ben binnen. Zoveel mooie kits, kant en klaar, je kunt zo beginnen, ik hou er van!
Maar ik kan me niet weer laten verleiden tot het kopen van iets dat ik niet nodig heb. Eén keer in de fout gaan vind ik wel genoeg.....ik ben dus sterk!
En kom zonder lapjes weer buiten, tot verbazing van Alex.....wat? niets gekocht?
Een mens kan ook gewoon verzadigd zijn toch? maar wel genieten van een mooie winkel.
We rijden Las Vegas weer door, via mooie buitenwijken waar je niet zou zeggen dat dit ook Las Vegas is, richting de Strip.
We zien de grote casino's liggen maar blijven er net achter, ons hotel ligt net buiten de strip.
Deze aanblik is ook wel genoeg, van afstand. Het is handig dat het hotel dicht bij het vliegveld is, maar de drukte van de Strip slaan we graag over. We lopen alleen nog een stukje naar een restaurant aan de andere kant van de kruising.
Zaterdagochtend vroeg, we rijden om even na 6 uur weg en het wordt al licht, even aftanken...….
En dan toch nog even een stukje over de zuidkant van de strip, omdat dit de kortste weg is naar het autoverhuurbedrijf.
Geen idee hoeveel we hebben gereden, een paar duizend km waarschijnlijk. Op het dashboard is wel te zien hoeveel uur we hebben gereden. In totaal op één minuut na 50 uur. Als je het zo bekijkt zou je denken dat we best veel tijd in de auto hebben doorgebracht, maar dat voelt niet zo. Nu is het wel waar dat je hier overal met de auto naar toe moet. Straks weer lekker op het fietsje boodschappen doen en zo is ook wel weer fijn.
Met de shuttle van het verhuurbedrijf naar het vliegveld.
Waar we met hindernissen door de security komen, alles moet worden nagekeken, mijn rugzak moet drie keer door de scanner. Mijn e-reader verdwijnt daarbij op miraculeuze wijze. Gelukkig heb ik inmiddels een mail ontvangen dat hij weer gevonden is.....nu nog kijken hoe ik die weer hier krijg, dat is nog niet eenvoudig....
Op de valreep geprobeerd om de jackpot te winnen en de vakantie nog even te verlengen.... Alex kan het mooi spelen, maar we hebben dus echt nog geen dollar vergokt. Maar dat kan hier dus wel tot je aan boord gaat want ook op het vliegveld staan overal gokautomaten.....(waanzin)
Tussenstop in Houston, daar zijn problemen met de watervoorziening door overstromingen en de bijbehorende narigheid. Als we vertrekken zie ik hele stukken snelweg onder water en modder bedekt.
En een grote natuurbrand, je ziet de oranje vlammen tussen de rook opflikkeren. En de rookpluim die moet echt tientallen kilometers lang zijn....
We vliegen langs de oostkust van Amerika, het is mooi helder weer. New York is prachtig vanaf 11 km hoogte met alle lichtjes.
Ook Ierland en Engeland zijn helder, maar eenmaal boven de Noordzee begint de bewolking, we naderen Nederland. Wat een verschil van rood en dor met blauwe lucht naar groen en nat met grijze lucht.......
Maar toch....home sweet home, thuiskomen is ook altijd weer goed. Vooral als je dan weer dankbaar terug kan kijken op een fantastisch mooie reis. We hebben weer volop genoten.
Nu weer gewoon morgenochtend om 6 uur aan het werk......
Happy back to reality!
Yvonne
