Een jaar geleden.....een jaar geleden waren Alex en ik in Amerika en maakte we ons op om naar de WK afstanden schaatsen te gaan in Salt Lake City. COVID was toen iets dat wel veel besproken werd op TV, maar vooral nog een 'ver van ons bed' ding.
Dat zou snel veranderen en wie had ooit gedacht dat we nu, een jaar later nog steeds in lockdown zouden zitten, met onze Corona kapsels, waar we ons niet druk over hoeven maken, want immers....niemand die het ziet. Shoppen hoeven we ook niet meer, een makkelijk zittende broek trekken we aan met een trui waar we in kunnen wonen. Bijkomend voordeel: Ook die BH mag achterwege blijven, lekker makkelijk en comfortabel en er is toch niemand die het op zou kunnen vallen. Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.....je moet het alleen willen en kunnen blijven zien.
We halen ons geluk uit kleine dingen, net als iedereen nu, en dat is ook goed.....in een maatschappij waar meer, meer, meer de norm was is het goed om ook eens met minder toe te moeten. En zolang er lapjes zijn in mijn voorraad hoor je mij niet klagen.....(LOL)
Wat dat betreft kan ik nog járen vooruit.....en ook met een aantal tops die aandacht behoeven. Ik ben aan het proberen deze door te quilten. Deels uit de vrije hand op een kwart inch zoals bij de sterren en met rulers op de strepen. Het is af en toe bloed, zweet en tranen en verre van perfect, maar ik vind het wel heel leuk om te doen. En dat is tenslotte het belangrijkste en al doende leert men dus het wordt vast steeds iets beter.
En over leren gesproken. Er is hier door Rosa ook heel hard gewerkt tijdens haar thuiswerkdagen die ze bij ons deed als haar papa en mama moesten werken. Grote bewondering weer over hoe alles was geregeld en er zelfs op afstand via diverse telefoonverbindingen met de juf en ICT een storing werd opgelost. Ik had niet veel te doen, Rosa werkte goed zelfstandig, ik hoefde haar alleen af en toe te voorzien van een natje en een droogje. Wat studentenhaver tijdens het werk is dan wel lekker.
Naast het schoolwerk proberen we iedere dag een wandeling te maken samen voor de broodnodige frisse lucht en verder verzint Rosa wel van alles om bezig te blijven. Altijd tijd tekort voor al haar creatieve uitspattingen. En nu de kappers zo lang al zijn gesloten is het altijd handig als je zelf de kapster kunt spelen. Dat ging haar goed af, Opa loopt er weer netjes bij.
Ik las ook weer een paar boeken, het meisje in de trein pakte me direct, echt een aanrader.
Echo is weer een heel ander boek. Ik ben ongeveer halverwege, spannend en af en toe heel bizar....benieuwd hoe het afloopt.
Verder veel 'ontmoetingen' deze week via videobellen, met mijn nichtjes en tante, met mijn vriendin Nellie in Amerika heerlijk een uur gekletst en de wekelijkse Bee gaat ook nog steeds via de video chat. Fijn dat we zo nog steeds in contact kunnen blijven met elkaar.
De mooie bundel lapjes is inmiddels aangebroken.
En de eerste acht blokken zijn af. Wat een feest om met deze mooie stofjes te werken.
En toen....werd het winter. Ik hou zo van sneeuw, die mooie witte deken die alles bedekt.
Heerlijk om een wandeling in te maken.
Binnen is het warm al staat het ijs op de ramen.
Alex schept heel wat sneeuw weg en maakt het pad naar de garage begaanbaar.
Zodat ik weg kan om mijn vader te begeleiden naar een medisch onderzoek. Heerlijk, dat geeft me een reden om te rijden in de sneeuw, ik hou er van....de wielen die je af en toe even voelt wegglijden in de bocht waar de sneeuw zich ophoopt. Lekker ploegen door sneeuwduinen hier en daar op binnenwegen......genieten!
Na een werkdag is het fijn om even de benen te strekken en een wandeling te maken. Doen we elke dag, maar met een sneeuwdeken is het toch wel een stuk mooier. De spikes onder mijn schoenen zodat ik niet ga glijden, dat loopt fijn.
Op deze koude dagen is het geen straf om met een grote quilt op schoot te zitten. Zaterdag quilte ik het laatste blok en zo is het middenstuk van de Buhl af. Nu ben ik begonnen aan de bloemenranden.
Happy Stitching!
Yvonne
