Zuid-Oost USA dag 18

We logeren in deze omgeving in Kentucky omdat we het dichtbij gelegen Mammoth Cave NP willen bezoeken. Vanuit Wax nemen we de wat minder drukke noordelijke ingang van het park waar we worden gewaarschuwd dat de weg in het water eindigt.

Gelukkig is er een pontje om ons over de Green river te varen....

In het park kopen we kaartjes voor een ochtend- en een middag tour.

Na de uitleg van de Ranger en alle waarschuwingen vooraf kunnen we op weg.

Voor de eerste tour, Domes and Dripstones,  maken we eerst een ritje met de bus tot bij de ingang van de grot. Er zijn tientallen ingangen en vele delen die te bezoeken zijn. Inmiddels is er 405 mijl aan aangesloten grot ontdekt en daarmee is het de langste grot ter wereld. Wij doen vandaag maar een honderdste deel daar van. Daarnaast zijn er in dit gedeelte van Kentucky nog honderden andere grotten. Velen op privé terrein.

Via 280 treden en hele smalle trapjes dalen we af de verticale grot in, het is adembenemend mooi!

Deze formatie wordt "Frozen Niagara" genoemd. We passeren ook prachtige druipstenen op 75 meter diepte. In totaal 500 treden.

Na twee uur zit de tour er weer op en komen we weer buiten in de warmte. We hebben even tijd voor een snelle hap en lopen dan een stukje het bos in voor de Historic tour. We hebben dezelfde twee Rangers als vanochtend, Chris en Jason. Vanochtend was het Chris die ons van alles vertelde en Jason die achter de groep aan liep en nu is het andersom. Als je bij de ingang bedenkt dat je toch niet naar binnen durft kan  en mag je nog terug maar eenmaal binnen moet je door, er is geen weg meer terug en het kan behoorlijk claustrofobisch worden in zo'n grot.

Deze grot heeft bredere paden en trappen maar ook zeer nauwe en lage doorgangen zoals 'Fat man's misery' Een lage passage waar je gebukt door moet en dan tevens jezelf door een zeer nauwe kronkelige gangetjes moet wurmen. Wat een ervaring! Er werden heel wat hoofden gestoten onderweg!
En als je daalt moet je ook weer omhoog....90 meter dit maal, dat zijn heel wat treden......

Wat een bijzonder gebied...... een fantastische ervaring om deze wandelingen zo diep onder de grond te maken. We eindigen onze tweede wandeling weer waar we in de ochtend zijn begonnen, bij het Visitor Center.

Op de terugweg over allerlei smalle weggetjes komen we weer mooie oude schuren tegen.
In dit buitengebied zijn winkels en restaurants schaars maar we vinden er één in de middle of nowhere. Sherry's Red Roof restaurant.....een ervaring kan ik zeggen.

Deze 'locals' hadden hier denk ik nog nooit een toerist gezien. Het was toch al rond 17.00 uur toen we hier binnen kwamen maar er werd toch gevraagd of we wilden ontbijten. Toen we zeiden dat we voor het 'dinner' kwamen vroeg de serveerster waar we vandaan kwamen want ze hoorde een 'accent'. Toen we vertelden dat we uit Nederland kwamen was ze met stomheid geslagen.....Really?! was alles wat ze kon zeggen.....
'Hoe zijn jullie hier gekomen?' Wij: Met het vliegtuig..... zij: Really?!
'Wat doen jullie hier?' Wij: We hebben Mammoth Cave NP bezocht......zij: Really?!
En toen we onderling iets tegen elkaar zeiden vroeg ze: 'Spreken jullie een andere taal?'
Toen we vertelden dat we Nederlands spraken en geen Engels in Nederland werden haar ogen zo groot als schoteltjes......'Really???"

Even later komt er een man aanlopen die achter Alex gaat staan. Hij probeert duidelijk oogcontact te maken en als hem dat lukt zegt hij gedag. Ik groet hem terug en zeg tegen Alex dat ik een nieuwe vriend heb......
Ik heb het nog niet gezegd of mijn 'nieuwe vriend' zit naast ons.
'Zo, ik hoor dat jullie uit Nederland komen.....jonge, jonge....dat is wat!. Eten jullie geen ontbijt?'
We leggen uit dat voor ons de tijd voor het ontbijt al lang verstreken is.
'O, ja, wij komen hier altijd op dinsdag ontbijten', zegt hij op de volle tafel met gasten wijzend, en de ontbijten die worden genuttigd.
Ik weet het niet zeker maar volgens mij vond hij ons interessant maar ook een beetje vreemd.......

Wij genieten van zulke ontmoetingen, de kers op de taart tijdens een reis! En de hamburgers die we hadden besteld (veel anders hadden ze niet) waren erg lekker. De plaatselijke bevolking heeft weer iets om over te praten.....rare Nederlanders die om 5 uur 's middags geen ontbijt eten....!

Zoals ik in het vorige blogje al schreef zitten wij een beetje achteraf, ongeveer 25 km van plaatsen met een supermarkt of restaurant. Als we weer terug rijden over de rustige 'country roads' begint de zon al te zakken.

Vanaf de openbare weg moeten we een onverharde weg op, Leslie Lane geheten. Deze weg kent de Tomtom gelukkig. Dan gaan we na een poosje een hek door en komen in een soort park waar hier en daar een vrijstaand huis staat.

Ook de herten zijn aan het begin van de avond uit het bos gekomen voor hun maaltijd.

Als we boven op de heuvel zijn passeren we de laatst huizen.

En slaan dan de Billybunkroad in. Niet meer dan een gravel pad, een schiereiland in het Nolan Lake op.

Aan het eind van het pad staat het huis van onze gastheer Bill. Hij heeft het kampvuur al aangestoken voor ons. Een perfect einde van  weer een geweldige en enerverende dag.

Zuid-Oost USA dag 16 en 17

Zondag hebben we een heerlijke, luie, relaxdag gehouden. We hebben genoten bij ons huisje aan de rivier, het zachtjes kabbelende water is zo rustgevend! Nog even genieten van onze laatste dag hier.

Maar een hele dag 'niets doen' is ook weer te lang voor ons. We willen nog graag het achterland van de Smoky Mountains verkennen. De backroads.....daar waar tot een aantal decennia geleden mensen nog in grote afzondering in de bossen woonden. We rijden over bergen, over smalle onverharde weggetjes en het lijkt of we terug gaan in de tijd.....

De meeste oude huizen, soms zelfs niet meer dan een houten hut, zijn verlaten, soms nog wel bewoond....en dan vraag je je af...hoe? en door wie?

We eindigen onze rit bij de Ice cream parlor in Dillsboro. Heerlijk zelfgemaakt schepijs, we eten onze buikjes rond.

 Het is rustig op een warme zondagmiddag waarop de winkels verder zijn gesloten in zo'n klein plaatsje en we blijven plakken en kletsen met de aardige medewerkster die al een aantal keer ons land heeft bezocht. Naast van alles en nog wat van sieraden tot keramiek wordt er boven ook 'antiek' verkocht. Wat wij curiosa noemen is hier al snel antiek. Wel een aantal mooie quilts voor slechts $ 49,- Heel verleidelijk maar de koffers zijn al bijna vol......

We eindigen onze dag met een heerlijke maaltijd op het terras van Boots naast de ijswinkel.

Na een week de koffers weer gepakt en weer op weg naar onze volgende locatie. We hebben een reisdag van 600 km voor de boeg vandaag. Na weer een stuk door noord-oostelijk Tennessee dit keer rijden we de staat Kentucky binnen. Tijd voor een sanitaire stop en een wandelingetje door het park om de benen te strekken.

 De reis verloopt zeer voorspoedig maar wat wil je als dit is hoe de weg er voor het grootste gedeelte uit ziet.....wat een geweldige rust......we zijn soms de enige auto....
We doen alvast boodschappen voor de komende dagen want we verblijven nogal op een 'achteraf' locatie maar daarover morgen meer.
Als we het laatste stukje pad over rijden zien we ons nieuwe onderkomen liggen.....

Wat een heerlijke plek weer. Ook hier hebben we het basement apartment gehuurd. We worden welkom geheten door Bill, de eigenaar en zijn 4 honden.

Na de rondleiding door ons verblijf komt hij nog warme zelfgebakken koekjes brengen. Die laten we ons goed smaken met een mok koffie!

Het is weer een fantastische locatie, zowel binnen als buiten. We gaan ons hier wel vermaken.

Het huis ligt aan het eind van een smal schiereiland in Nolan Lake. Vanuit de tuin een mooi gezicht op het spiegelgladde meer beneden.

Omdat we geen zin hebben om weer in de auto te moeten op weg naar een restaurant gooien we voor het gemak even een pizza op de grill en koken er maiskolven bij. (hebben we toch nog een keer  zelf 'gekookt' deze vakantie)