Het zijn de kleine dingen......

 Een jaar geleden.....een jaar geleden waren Alex en ik in Amerika en maakte we ons op om naar de WK afstanden schaatsen te gaan in Salt Lake City. COVID was toen iets dat wel veel besproken werd op TV, maar vooral nog een 'ver van ons bed' ding. 

Dat zou snel veranderen en wie had ooit gedacht dat we nu, een jaar later nog steeds in lockdown zouden zitten, met onze Corona kapsels, waar we ons niet druk over hoeven maken, want immers....niemand die het ziet.  Shoppen hoeven we ook niet meer, een makkelijk zittende broek trekken we aan met een trui waar we in kunnen wonen. Bijkomend voordeel: Ook die BH mag achterwege blijven, lekker makkelijk en comfortabel en er is toch niemand die het op zou kunnen vallen.  Zo heeft ieder nadeel zijn voordeel.....je moet het alleen willen en kunnen blijven zien.

We halen ons geluk uit kleine dingen, net als iedereen nu, en dat is ook goed.....in een maatschappij waar meer, meer, meer de norm was is het goed om ook eens met minder toe te moeten.  En zolang er lapjes zijn in mijn voorraad hoor je mij niet klagen.....(LOL)

Wat dat betreft kan ik nog járen vooruit.....en ook met een aantal tops die aandacht behoeven. Ik ben aan het proberen deze door te quilten. Deels uit de vrije hand op een kwart inch zoals bij de sterren en met rulers op de strepen. Het is af en toe bloed, zweet en tranen en verre van perfect, maar ik vind het wel heel leuk om te doen. En dat is tenslotte het belangrijkste en al doende leert men dus het wordt vast steeds iets beter.

En over leren gesproken. Er is hier door Rosa ook heel hard gewerkt tijdens haar thuiswerkdagen die ze bij ons deed als haar papa en mama moesten werken. Grote bewondering weer over hoe alles was geregeld en er zelfs op afstand via diverse telefoonverbindingen met de juf en ICT een storing werd opgelost. Ik had niet veel te doen, Rosa werkte goed zelfstandig, ik hoefde haar alleen af en toe te voorzien van een natje en een droogje. Wat studentenhaver tijdens het werk is dan wel lekker.

Naast het schoolwerk proberen we iedere dag een wandeling te maken samen voor de broodnodige frisse lucht en verder verzint Rosa wel van alles om bezig te blijven. Altijd tijd tekort voor al haar creatieve uitspattingen. En nu de kappers zo lang al zijn gesloten is het altijd handig als je zelf de kapster kunt spelen.  Dat ging haar goed af, Opa loopt er weer netjes bij.

Ik las ook weer een paar boeken, het meisje in de trein pakte me direct, echt een aanrader.

Echo is weer een heel ander boek. Ik ben ongeveer halverwege, spannend en af en toe heel bizar....benieuwd hoe het afloopt.

Verder veel 'ontmoetingen' deze week via videobellen, met mijn nichtjes en tante, met mijn vriendin Nellie in Amerika heerlijk een uur gekletst en de wekelijkse Bee gaat ook nog steeds via de video chat. Fijn dat we zo nog steeds in contact kunnen blijven met elkaar.

De mooie bundel lapjes is inmiddels aangebroken.

En de eerste acht blokken zijn af. Wat een feest om met deze mooie stofjes te werken.

En toen....werd het winter. Ik hou zo van sneeuw, die mooie witte deken die alles bedekt.

Heerlijk om een wandeling in te maken.

Binnen is het warm al staat het ijs op de ramen.

Alex schept heel wat sneeuw weg en maakt het pad naar de garage begaanbaar.

Zodat ik weg kan om mijn vader te begeleiden naar een medisch onderzoek. Heerlijk, dat geeft me een reden om te rijden in de sneeuw, ik hou er van....de wielen die je af en toe even voelt wegglijden in de bocht waar de sneeuw zich ophoopt.  Lekker ploegen door sneeuwduinen hier en daar op binnenwegen......genieten!

Na een werkdag is het fijn om even de benen te strekken en een wandeling te maken. Doen we elke dag, maar met een sneeuwdeken is het toch wel een stuk mooier. De spikes onder mijn schoenen zodat ik niet ga glijden, dat loopt fijn.

Op deze koude dagen is het geen straf om met een grote quilt op schoot te zitten. Zaterdag quilte ik het laatste blok en zo is het middenstuk van de Buhl af. Nu ben ik begonnen aan de bloemenranden.

Happy Stitching!

Yvonne

Rosa Parks

 

Een paar jaar geleden, tijdens een van onze Amerika reizen, bezochten Alex en ik het Civil Rights Museum in Memphis TN. Voor mij was het bezoek één van de hoogtepunten van de reis omdat een deel van het museum is gewijd aan een vrouw die ik zeer bewonder.

Rosa Louise Parks - McCauley, een Amerikaans burgerrechtenactiviste is iemand die ik zeer bewonder.  Ze is vooral bekend geworden door haar verzetsdaad in 1955 waarbij ze weigerde haar zitplaats in het voor zwarten gereserveerde deel achterin af te staan aan een blanke passagier.

Een gevolg van deze actie was de Montgomery busboycot waardoor het busbedrijf bijna failliet ging en uiteindelijk de scheiding van blanken en zwarten in de bussen moest afschaffen. Haar actie zorgde er uiteindelijk voor dat de scheiding tussen blanken en zwarten ongrondwettig werd verklaard.

In december gebeurde er iets wat me er weer van overtuigde dat je jezelf nooit mag verloochenen. Hoe moeilijk het soms ook is, het is altijd goed om de het juiste te doen en niet bang te zijn voor de gevolgen. 

En dat is soms maar goed ook, want immers, als we de gevolgen zouden kunnen overzien, zouden we dan ook de 'juiste' beslissingen durven maken?

In dit specifieke geval dat mij overkwam weet ik het zo net nog niet of ik, terugkijkend zo snel weer de juiste keuze zou maken. 

Ik zat dus een beetje in een dipje, naar aanleiding van die keuze van destijds en toen ik deze quote van Rosa Parks voorbij zag komen wist ik het. Dit is het moment om er iets mee te doen, want ik sta namelijk wel helemaal achter de tekst.

Dus begon ik te tekenen op H250, letters, veel letters, een beetje schots en scheef want anders wordt het zo statisch en saai en zo ontstonden de regels.

Daarna mocht de featherweight weer een keer uit de box om de rest gezellig snorrend op het machientje aan elkaar te maken. Uiteraard onder het toeziend oog van Utah.

En Missy.....al is die meer van de chaos...... ik kan niets neer leggen of ze stormt er op af om net zo lang te keer te gaan tot alles door elkaar ligt....

Zo, klaar! Ik kan weer rustig slapen......

Ik laat me natuurlijk niet uit het veld slaan door zo'n klein monster. 

Met een vrij weekend in het vizier ging het helemaal snel, fijn bezig geweest de top af te maken.

Eigenlijk jammer dat het af is, ik vond het echt heel leuk om te ontwerpen. Een soort zelfopgelegde therapie zeg maar, en het werkte echt! Ik werd zo blij van het werken aan deze quilt!

Opa vierde zijn 65e verjaardag in lockdown. Niet echt heel feestelijk dus, maar daar wist Rosa wel raad op. Samen zetten we na schooltijd een speurtocht uit door het dorp.

Vorige week zaterdag gingen we met Opa op stap in de kou. 

Onderweg moest Opa allerlei vragen beantwoorden zodat hij wist welke richting hij op moest lopen.

Soms een som oplossen om te weten of je links- of rechtsaf moet slaan. Of een leuke opdracht doen zoal het nadoen van een schaap bij het schapenweitje......Rosa genoot en wij genoten met haar mee, lekker weer even kind zijn.

En omdat zowel Opa als Rosa fan zijn als klap op de vuurpijl een bezoekje aan de Mac.....ter verhoging van de feestvreugde.

En nu de top van de Rosa Parks quilt af is, mag ik van mezelf weer beginnen aan een nieuw project om af te wisselen met het quilten van de Buhl waar ik ook elke dag aan probeer te werken.

Deze bundel ligt al een paar jaar te 'rijpen' en mag nu uit de kast.

Eerst even aaien en genieten van de mooie stofjes, voordat de schaar er in gaat. Ik hoop deze week te beginnen aan het eerste blok..... Deze week stond er een quiltmidweek op het programma waarin ik meters zou kunnen maken. Helaas, ook die is weer verplaatst naar een latere datum...wat in het vat zit.... het vat zit inmiddels al aardig vol. Dat wordt een geweldige tijd straks als we alles mogen gaan 'inhalen'!

Happy Stitching!

Een nieuw jaar....

 Een nieuw jaar, een nieuw begin.... we hopen er allen op, maar voorlopig zitten we nog even in de lockdown situatie waarin zelfs de grootste optimist geneigd is depressieve trekjes te krijgen.

Heel logisch allemaal, mag ook best af en toe, maar we moeten er niet in blijven hangen. Dat hou ik mezelf steeds voor. Gelukkig zijn we hier allemaal nog steeds gezond en is het virus nog niet niet aan ons blijven plakken.

Op dus naar een betere tijd, ergens in dit jaar waarin we allemaal worden gevaccineerd en we elkaar weer mogen zien en knuffelen. 

Er kwam een superlief postpakketje van Shannon uit Amerika  aan met mondkapjes en hele leuke sokken. Als je dan toch mondkapjes moet dragen wanneer je de deur uit gaat, dan is het leuk als je zo'n mooi exemplaar op mag.

Helaas zijn zij en Stuart minder fortuinlijk en wel besmet geraakt door het virus. Winkels zijn daar nog gewoon open en dan is kans op besmetting als je daar werkt toch groter. Ik hoop dat ze zich snel weer wat beter voelen en geheel zullen herstellen.

Ook Rosa kan niet naar school, haar papa en mama moeten wel werken, hebben een cruciaal beroep zoals dat heet, maar toch is ze afhankelijk van thuisscholing. 

En dat gaat echt super moet ik zeggen, wat een discipline! Van zowel de leerkracht die steeds moet schakelen tussen groep 5 en groep 6 en de leerlingen die echt keihard werken. 

Rosa is  op de 2 of 3 schooldagen  in de week dat ze hier is van 09.00 tot 14.00 uur geconcentreerd bezig met haar schoolvakken en daarna moet er vaak nog worden gewerkt aan de weektaken.

Soms moet ook ik werken en dat gaat ook prima. Omdat Rosa met haar koptelefoon op heel rustig aan het werk is, kan ook ik gewoon mijn ding doen en hebben we totaal geen last van elkaar.

Tussen de middag is er even tijd om met Utah te knuffelen.

Soms is er tijd om even een heerlijke wandeling te maken, want regelmatig naar buiten voor een frisse neus is echt wel nodig. Een plaat brood gekocht onderweg en even naar de kinderboerderij gelopen waar we enthousiast werden verwelkomd. De pony's mogen niet worden gevoerd maar helpen wel een handje mee als opstapje....

Best wel gezellig zo samen aan tafel, terwijl Rosa hard werkt teken ik de volgende blokken voor de quilt die ik aan het maken ben.

De afgelopen weken ook een paar mooie boeken gelezen. De nachtegaal speelt zich af in Frankrijk tijdens WWll, een mooi en aangrijpend verhaal.

Ook deze roman wist me mateloos te boeien, ik heb er soms een paar uur slaap voor opgeofferd omdat ik het niet weg kon leggen.

En over boeken gesproken, ik ben in het bezit van allerlei spullen uit de erfenis van mijn opa en oma van moederskant. Bij het opruimen had niemand van mijn tantes belangstelling en omdat mijn moeder wist dat ik dol ben op dit soort dingen kreeg ik ze. Dit is het trouwboekje van mijn grootouders en afgelopen maandag 11 januari was het 100 jaar geleden dat ze trouwden.

Beiden hadden dezelfde achternaam, maar waren geen familie. Of in ieder geval niet in de eerste graden.

Mijn oma was een dochter van een ongehuwde moeder en is opgevoed door haar grootouders. Het verhaal dat ik heb gehoord is dat haar moeder kort na de bevalling zichzelf van het leven heeft beroofd door in een gracht te springen in Leiden.

Ik ben er inmiddels achter dat haar moeder, geboren is op 6 maart 1880 in voorschoten, en is overleden op 30 mei 1902 te Voorschoten. Dat maakt het verhaal van de gracht ook wel wat minder geloofwaardig. Mijn oma was immers al ruim een jaar voordat haar moeder stierf.  Het weer opduikelen van het trouwboekje roept dan toch vragen op, misschien moet ik eens wat onderzoek doen naar dit verhaal. 

Bijzonder is wel dat uit het huwelijk van mijn grootouders twee tweelingen zijn geboren. Op Cornelia na, mijn tante Corrie, is inmiddels iedereen overleden. Dan zijn, wij de nakomelingen van deze dochters van mijn grootouders de oudste generatie. 
Deze foto van mijn oma zat in het trouwboekje, ik denk dat ze hier een jaar of 50 was. Een hele lieve zachtaardige vrouw, ieder die haar kende hield van haar.

Tot zover de geschiedenis les....ja, je moet toch wat als er niet zo veel spannends meer is om over te verhalen..... 

Na de huisjesquilt was het weer tijd voor iets nieuws. Keuze genoeg, de lapjesvoorraad slinkt wel iets nu er niet meer wordt aangevuld, maar er is nog genoeg over voor vele quilts. In de kast staan nog steeds veel boeken en tijdschriften. Een paar jaar geleden heb ik flink opgeruimd, alleen de bijzondere boeken en tijdschriften mochten blijven. Bij quilts die ik nog een keer zou willen maken, plaatste ik een post it....ik kan dus nog even vooruit. 

Door verschillende omstandigheden besloot ik dat het tijd was voor een quilt die al veel langer in mijn hoofd zat. Ik moest er alleen zelf voor aan de slag om de quilt te ontwerpen, en dat is eigenlijk het leukste dat er is. Zelf je fantasie loslaten op iets dat je aan het maken bent werkt heel verslavend. 

vooral na de eerste regel.......

Ik kon gewoon niet meer stoppen.....

De volgende keer is de quote hopelijk af en kan ik het geheel laten zien met het verhaal erachter.

Happy Stitching!

Yvonne