De tweede golf

 Met de tweede Corona golf die momenteel over ons land spoelt helaas, zijn we weer even terug bij af voor mijn gevoel. Gezellige quilt uitjes die we toch maar afzeggen omdat iemand in een kwetsbare groep zit of met kwetsbare mensen werkt. Hetzelfde geldt voor onze Bee, als je in de 'zorg' werkt kan en mag je geen risico lopen en dus 'Bee-en' we weer middels video bellen. 

Meer tijd thuis doorbrengen en nog steeds voor 95% thuis werken heeft ook wel wat voordelen. Wat meer opruimen bijvoorbeeld. Zo was ik oude foto's en negatieven aan het uitzoeken. De negatieven overigens maar eens naar het KCA depot gebracht. Geen idee waarom ik die al die jaren bewaard heb....Toen ik deze foto vond realiseerde ik me dat het dierendag was. Een foto van onze dochter met onze laatste hond, Rowan van ongeveer 20 jaar geleden.

Over Dierendag gesproken, elke dag is hier dierendag met twee verwende poezen in huis. Ze denken echt dat alles om hen draait, als ze mauwen wordt er eten klaargemaakt, een kraan opengezet of een deur, of je wordt geaaid op commando. En als je maar even je quilt neerlegt, dan is die voor de poes. 

En dan beledigd reageren als je eraf gestuurd wordt natuurlijk. Er wordt hier heel wat poezenhaar verwerkt in een quilt zeg ik altijd. (maar we houden heel veel van ze hoor, dus het is ze vergeven)

Met vriendin Ada nog wel een gepland uitje door laten gaan naar museum Voorlinden, dat museum stond al een tijdje op ons lijstje.

Een mooi gebouw opgebouwd uit natuursteen en glas  met prachtig lichtinval en zeer ruim opgezet.

De kunst is op zijn minst heel bijzonder te noemen, met het één heb je meer dan met het ander. 

Deze zaal leek leeg. Ik dacht dat er in de hoek iets werd gerepareerd.  Dit blijkt ook een kunstwerk te zijn van Ryan Gander.

Van dichtbij zie je dit, een animatronische muis. In een negen minuten durend betoog vertelt de muis een vrije interpretatie van Charlie Chaplins beroemde toespraak uit de film 'The Great Dictator'.

Zingende Singer naaimachines

Dit kunstwerk waar we doorheen konden lopen deed ons denken aan Antelope Canyon.

Het meest indrukwekkend en het mooiste vind ik dit kunstwerk van Ron Mueck, 'Couple under an Umbrella' 

Twee hyperrealistische mensfiguren die tot in de kleinste details zijn uitgewerkt.

Zo ontzettend mooi gemaakt, je blijft er naar kijken, een ader, haar, wratje, echt alles is perfect.

Nog zo'n topstuk in het museum is de 'Swimming Pool' van Leandro Erlich.

Aparte ervaring om voor je gevoel op de bodem van een zwembad te lopen zonder nat te worden....

Met de Portage Lake gaat het goed, het blijft een leuke quilt om te maken met al die verschillende blokken. Af en toe geef ik er wel mijn eigen draai aan, daar waar ik een naadje weg kan laten doe ik dat, zonde om een stofje in twee te knippen als dat niet nodig is.

Een quilt waar ik blij van wordt met elk blokje dat er bij komt. Het wordt zo'n leuk geheel!

 

Happy Stitching!

Yvonne

De laatste dag en weer thuis

Nu we toch in Duitsland waren en in de buurt, een bezoekje gebracht aan de Nurburgring. Leuk voor Alex als Formule 1 fan.

Eerst op internet gekeken wat er open was..... en dan toch bleek het museum gesloten, beetje een tegenvaller......

Maar het was toch wel leuk er even een kijkje te nemen en de rit ernaar toe en terug via een andere route, was mooi.

Heerlijk de toeristische routes over talloze smalle bergweggetjes, genieten van de natuur om ons heen.

In de middag nog even een tochtje langs de Moezel gereden stroomafwaarts, waar bij het plaatsje Neef een kloosterruïne staat. Via een smal landweggetje tussen de druiven ranken door rijden we er naar toe.

Mooie plek, met hier en daar nog wat overblijfselen van het klooster Stuben, dat van 1137 tot 1802 een Augustijner vrouwenstift was.

Nu alleen nog wat buitenmuren, toch mooi als je bedenkt dat die er al 900 jaar staan.

Ik vroeg me af of de druiven net zo lekker zijn als de druiven die wij in de winkel kopen, en ja hoor, net zo zoet.

Op de terugweg voor de laatste maal in Beilstein neergestreken voor het avondmaal.

En net als de Apfelstrudel, moeten we natuurlijk ook de Wiener Schnitzel een keer gegeten hebben.

We hebben mooie dagen gehad, veel gezien, gedaan en gewandeld. Alles wat op ons 'to do and see' lijstje stond hebben we afgewerkt en omdat het weer om gaat slaan besluiten we een dag eerder af te reizen terug naar huis.  Het was heerlijk en ontspannen, we konden tot in de avond lekker buiten zitten en er zijn zelfs een paar blokjes gemaakt.

Maar ook weer fijn om naar huis te gaan en in ons eigen bed te slapen.

Voor dat we vertrokken ben ik met Rosa bezig geweest om een verjaarscadeau te maken voor haar Mama.

Stofjes uitgezocht en een ontwerp gemaakt door Rosa en dan keurig aan de slag. Wat gaat dat al goed!

Kussen gemaakt en opgevuld........er bleef ook nog wat vulling over.......

Trots met haar project!

De achterkant die Rosa gebruikte voor het kussen is door haar Mama geborduurd, een mooie co-productie dus.

Leuk spul, dat vulmiddel, je kunt er zo heerlijk mee los gaan......als je blij bent met wat je hebt gemaakt!

Rosa's Mama viert morgen haar 39e verjaardag en heeft het kussen inmiddels gekregen en was er super, super, super....blij mee!

Inmiddels ook een begin gemaakt met het quilten van de Buhl. Weer even wennen, zo'n grote quilt op schoot, zwaar en onhandig, maar ook weer zo leuk om te doen. 

Donderdag weer een gezellig Bee gehouden bij Bernadet. Beiden zijn ook nog hard bezig met de top van de Buhl. Binnenkort kunnen we denk ik allemaal gaan quilten. 

Happy Stitching!

Yvonne

Nog wat wandelkilometers rond de Moezel

Met de kabelbaan omhoog vanuit Cochem. 

En dan een mooie wandeling maken, de vesten kunnen al snel uit als de temperatuur weer snel oploopt, het is steeds zo'n 25 graden overdag. 

Het Pinner Kreuz is het hoogste punt van Cochem.

De wandeling naar beneden gaat over een steil rotspad met veel afstapjes en gravel. Goed kijken waar je loopt dus.

We wandelen nog wat door het historische centrum en 'lunchen' met een heerlijke apfel strüdel.

Langs de Moezel rijden we naar Eltz en vandaar naar  het stadje Wierschem waar de burcht Eltz staat. Het gigantische bouwwerk is sinds 1157 de residentie van de graven van Eltz. Er werd maar liefst 500 jaar aan gebouwd, vandaar dat het verschillende bouwstijlen heeft.

Een rondleiding hier was geen optie, de wachttijd om naar binnen te kunnen was minstens een uur. Zo lang in een rij staan trekt mijn rug niet. Dan maar liever lekker wandelen en van afstand genieten van het mooie bouwwerk.

We hebben ons best gedaan vandaag en de nodige stappen gezet, dan is het in de avond heerlijk om aan te schuiven in een restaurant voor een lekker maal. Goed besluit van een mooie dag.

Happy Hiking!

Yvonne