Winter in Amerika dag 15 en 16 - Sedona - Las Vegas

Onze dagen in Sedona zitten er weer op, en ook hier hadden we best nog wat langer willen blijven maar de plicht roept weer.

 We hebben genoten van het verblijf in dit mooie resort, heerlijk rustig en prachtig gelegen.

 We nemen wel de toeristische route terug naar Las Vegas, dat duurt wat langer maar dan hoeven we niet over die saaie Interstates (snelwegen) te rijden. We rijden liever door de bergen en mooie plaatsjes terug.

 We zijn nog maar net aan de rit begonnen als we het plaatsje Cottonwood binnen rijden en ik in grote letters dit op een gebouw zie staan. Dus even snel in de remmen voor een bezoekje aan een hele grote quiltwinkel.

 De winkel is net open en met ons arriveren een aantal dames, bepakt en bezakt met naaimachines en tassen. Voor ik afreken ga ik even kijken wat ze aan het doen zijn, is het een Bee of een cursus?

Geen van beiden, hoor ik. Deze dames zijn bezig met vrijwilligerswerk. Ze maken menstruatie pakketjes voor vrouwen in Guatemala. Wat een geweldig initiatief!

 Drijfveer achter de organisatie MoreThanSelf is Gail Basham. Ze vertelt enthousiast over haar werk in Guatemala en haar liefde voor het land. Geweldig dat deze vrouwen op hun vrije zaterdag bij elkaar komen om samen aan zo'n mooi project te werken. Ik had best een dagje willen blijven om te helpen.

 Maar wij hebben nog heel wat kilometers af te leggen vandaag. Al snel rijden we de bergen in. Het is genieten van de rit en de prachtige uitzichten onderweg.

 Het zal voor de laatste keer zijn deze reis maar weer rijden we door de sneeuw als de weg ons naar steeds hoger gelegen gebied leidt.

 Als we de bergen achter ons laten komen we in een desolater woestijnlandschap terecht. Heel veel cactussen langs de weg, zo'n meter hoog zijn ze. Niet echt terrein om een wandeling over te maken!

 Weer een stuk verder verandert de cactussoort in de grote Organ Pipe Cactus. Heuvel na heuvel zien we vol met deze joekels, het blijft een indrukwekkend gezicht.

 Nee, we zijn gelukkig niet aangehouden, we stoppen onderweg even in het plaatsje Wikieup in de middle of nowhere voor de lunch.

 De stekels van deze joekels zijn indrukwekkend, daar moet je niet tegenaan vallen.......

 Het laatste stuk van Kingman naar de Hoover Dam is altijd een saai stuk om te rijden, we kachelen dus even lekker door. Om de drukte rond Henderson te vermijden rijden we de route langs Lake Mead.

 En daarna duiken we toch de drukte van de stad in, op weg naar ons hotel voor de laatste nacht.

 Richting de Strip wordt het echt filerijden in de spits. Gelukkig zijn er 6 rijstroken, dat zorgt nog voor enige doorstroming.

 Nog even in de rij bij de incheckbalie, vrijdag is altijd de drukste dag in Las Vegas met alle weekendbezoekers. Vanuit de wachtrij kijk je direct het casino in. Je kunt hier nergens komen zonder eerst door het casino te moeten. Zo ook op weg naar de liften.....dwars door het casino. Van alle kanten wordt je in de verleiding gebracht om te gokken.

We houden er beiden niet van en zijn blij als we op onze kamer aankomen. Genoeg ruimte om de avond door te brengen. Alle koffers nog eens goed herpakken, de koffer met mijn Singertje goed ingepakt zodat deze veilig overkomt. Wegen, en herwegen en als alle bagage goed op gewicht is zit het erop. Even ontspannen deze laatste avond.

 Gelukkig vliegen we op een redelijk tijdstip dus we hoeven niet voor dag en dauw op te staan. Over de Strip rijden we richting vliegveld waar we de huurauto weer inleveren. Net iets meer dan 1000 mijl (1600 km) gereden deze reis.

 Alles gaat voorspoedig, de regenbuien die in de nacht vielen zijn weggetrokken en we zien de stad mooi onder ons liggen, de grote hotels aan de Strip.

 Het grote zwarte hotel, is waar we sliepen afgelopen nacht. Groot met ruim 2500 kamers maar zeker niet het grootste in Las Vegas, het MGM Grand heeft er ruim 5000!

 De westkant van Las Vegas met zijn mooie buitenwijken is vast heel mooi en leefbaar maar de omgeving van de Strip kan ons niet bekoren. Maar het is een goede aankomst en vertrekplaats voor menig vakantie door de ligging.

 We vliegen naar Houston waar we 40 minuten overstaptijd zouden hebben......dat is bijna onmogelijk! Gelukkig komen we 20 minuten eerder aan en dan nog is het een race tegen de klok, voor je het vliegtuig uit bent ben je al bijna 20 minuten kwijt. De pas er flink in dus op weg naar het treintje dat ons naar de volgende terminal brengt.

 Gelukkig redden we het, we kunnen zo aansluiten en boarden. Dat verloopt lekker gladjes. Beter dan uren op een vliegveld wachten op de volgende vlucht.
En zo landen we zondagochtend weer op Schiphol en kunnen we thuis aan de slag met het uitpakken. Altijd leuk om te zien wat er allemaal weer uit de koffers komt. De cadeautjes voor familie, alle bestellingen voor de quiltvriendinnen die ik mocht meenemen.

 Mijn Singertje heeft de reis ook goed doorstaan in de koffer en dit mooie schaaltje dat ik kreeg van Shannon is gelukkig ook heel gebleven.

Inmiddels zijn we al weer gewoon aan het werk, is de jetlag weer overwonnen en heeft het leven zijn gewone ritme weer gekregen. We mogen terug kijken op een fantastische wintervakantie, het is ons heel goed bevallen om in het winterseizoen te reizen.

Happy Homecoming!

Yvonne

Winter in Amerika dag 14 - Sedona 2

Donderdag 28 februari, we gooien de tank nog maar eens vol en gaan op pad op onze laatste dag in Sedona. Op naar weer een mooie plek om te wandelen.

 Iets ten noorden van Sedona dit keer, we willen de trail naar Wilson Canyon lopen.
Alle bergen en rotsen hebben hier namen, te veel om allemaal te onthouden....

 De  uitstekende .rots hier bovenop lijkt erg veel op een gezicht vanuit een bepaalde hoek.

 Het pad begint vrij vlak maar al snel dalen we af en komen we bij een beekje dat moet worden overgestoken.

 Hier en daar een watervalletje, met een temperatuur van zo'n 20 graden. En toch ligt er hier en daar nog sneeuw.

 Af en toe is het even zoeken waar we het best kunnen oversteken. In de zomer is het beekje vast droog maar de smeltende sneeuw maakt dat het nu lekker stroomt. Kijken dus naar stenen om droge voeten te houden.

 We steken zo'n 18 keer de beek over wat het allemaal lekker afwisselend maakt, het was een mooie hike om te doen.
Eenmaal terug kijken we nog even naar beneden de canyon in.

 Over de brug rijden we weer terug richting Sedona en willen nog één wandeling maken, het Huckaby Trail.

 Het pad loopt eerst omlaag tot we weer een beekje tegenkomen.

We lopen soms een poos alleen, dat is fijn, maar ook is het leuk om af en toe mensen tegen te komen. In deze tijd van het jaar, veel senioren die op pad zijn. We hebben deze reis tijdens onze wandelingen weer heel leuke gesprekken gehad met mensen die van overal in de US vandaan komen of overwinteren in de warmere gebieden zoals St. George en Sedona. Die spontane ontmoetingen maakt het wandelen extra leuk.

 Hink, stap, sprong en we zijn weer aan de overkant.

 En dan gaat het pad omhoog en omhoog.....

Tot we uitkomen op een uitzichtpunt en genieten van al het moois dat hier te zien is.

 Na alle sneeuw die we hebben gehad deze reis en de temperaturen die 's nachts wel opliepen tot -20 is het goed toeven in de zon en zwembad. In Nederland is de Bee avond inmiddels al weer geweest als ik ook maar weer eens een paar steekjes zet.

Happy Hiking!

Yvonne

Winter in Amerika dag 13 - Sedona

Sedona, we waren er ooit jaren geleden een halve dag. Zo'n plaatsje waarvan je denkt: Dat willen we ook eens zien. Ons bezoek was toen veel te kort, we maakten er één wandeling en moesten toen weer weg. Nu willen we hier een paar dagen door brengen om er wat langer te genieten. Het oorspronkelijke boerendorp trok in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw veel kunstenaars. Inmiddels een stadje met ruim 10.000 inwoners en ruim 4 miljoen bezoekers per jaar. Ook nu in de winter is het er behoorlijk druk. Wij komen echter voor de prachtige omgeving, Sedona wordt omgeven door prachtige rode rotsformaties en er zijn honderden wandelpaden.

De dag start met wat bewolking als we naar de plek rijden waar we onze eerste wandeling willen gaan maken bij Cathedral.

Het is niet koud, heerlijk wandelweer en toch ligt er hier en daar nog sneeuw.

Hier en daar lopen stroompjes water van de gesmolten sneeuw over de rotsen naar beneden.

En al snel breekt de lucht open, gaat het zonnetje weer schijnen en wordt het nog aangenamer om te wandelen in dit mooie gebied.

Even pauzeren en wat eten en drinken voor we weer een stukje verder rijden voor een volgende wandeling bij Courthouse Butte

Een populaire wandeling hier in de omgeving maar het voordeel in de winter is dat je af en toe wel wandelaars tegen komt maar dat je meestal in alle stilte kunt genieten van de mooie natuur.

En dat is dus dubbel genieten want filelopen over een wandelpad is toch minder aantrekkelijk.

Als we terug naar Sedona rijden komen we langs de Chapel of the Holy Cross, prachtig geïntegreerd in een van de rode rotsen.

De kapel is open voor publiek dus parkeren we en lopen de steile heuvel op naar boven.
Langs de weg prachtig bloeiende cactussen.

Vanaf het uitzichtpunt en de kapel een prachtig uitzicht op Sedona.

Vlak bij ons resort is de plaatselijke Quiltwinkel, we stopten er de vorige keer ook even en ik meen me te herinneren dat de stoffen die ze verkochten niet mijn smaak waren destijds....maar nu we er toch al een aantal keer langs zijn gereden....

Binnen uiterst vriendelijke dames en inderdaad, een keur aan fel gekleurde stoffen en batiks.

Een van de dames die in de quiltwinkel werkt verkoopt haar featherweight. Als ik de prijs zie dan wordt mijn belangstelling gewekt. De koffer gaat open en ik mag even kijken naar deze beauty.

 Ze is prachtig, alle voetjes en andere accessoires zitten er bij, net als de boekjes, de olie etc.

 En wat ik zelf ook zo leuk vind, er zit een visite kaartje in van Maria Teresa Tarabay, ontwerpster van originele kostuums, staat er op. Misschien was ze ooit de eigenaresse van deze featherweight.
Ik weet zeker dat ik spijt ga krijgen als ik het machientje niet koop en sta te bedenken hoe ik haar mee ga nemen naar huis.....kennelijk denkt de verkoopster dat ik nadenk over de prijs want ze biedt me nog een korting aan van 50 dollar.

Even overleg gepleegd met Alex en toen was de koop snel gesloten. Wat ben ik blij met haar! Als ik binnenkort tijd heb ga ik me eens goed in haar verdiepen en proberen de eerste steekjes te naaien.
Ik zal er wel nooit achter komen of Maria Teresa de eigenaresse was maar mijn moeders naam was Maria en het is mijn tweede voornaam dus hoe anders kan ik haar deze naam geven. Ik hoop dat ik lang en veel van mijn Maria mag genieten.
Na deze enerverende aankoop even heerlijk ontspannen in het bubbelbad en wat baantjes trekken in het zwembad, heerlijk na een wandeldag!

We eindigen de dag bij Relics, het oudste restaurant van Sedona waar regelmatig geesten zouden vertoeven.......

Het interieur is sfeervol, zo staat er een gigantische bar die uit een filmset komt, een actrice die in Sedona woonde heeft de bar ooit laten overbrengen en plaatsen in haar huis omdat ze deze zo mooi vond en na haar dood is deze in het restaurant geplaatst.

Een heerlijk besluit van een mooie dag!

Happy Featherweight day!

Yvonne