Camperreis USA dag 14

Het is moeilijk om bij te houden wat voor dag we leven. Laat staan de datum.....vooral als je een paar dagen terug moet tellen om te bloggen. Maar vandaag weet ik welke dag het is. Het is (in ieder geval hier nog) maandag 8 april. Mijn vader is vandaag 80 jaar geworden en als mijn moeder nog geleefd had, zou ze vandaag 76 jaar zijn geworden.
Maar ik ga nu nog even terug naar vrijdag, we zijn nog in de Grand Canyon en staan met de camper op Trailer Village RV park. Het is weer een stralend mooie dag als we opstaan. Heerlijk als om 07.00 uur het zonnetje al zo vrolijk schijnt.

We beginnen de dag met een fijne wandeling van de camping naar de rand van de Canyon. Er zijn vervelender manieren om de dag te beginnen moet ik zeggen.

Langs het pad  overal rotsblokken uit de verschillende tijdsperioden dat de Canyon is gevormd.

Na een flinke wandeling smaakt een ontbijt extra lekker. We gaan maar weer eens aan de eieren met spek vandaag want er moeten nog wat meer kilometers worden gemaakt.

Na het ontbijt nemen we de bus naar de westelijke rim.

Na een paar haltes stappen we uit en lopen langs de Canyon in de richting van Hermit's Rest.

Onderweg staan we ons regelmatig te vergapen aan de prachtige vergezichten, maken heel veel foto's en filmpjes als mooie herinnering.

Aan het eindpunt bij Hermit's Rest nemen we de bus weer terug en voor we terug lopen naar de camping doen we nog een paar boodschappen in de supermarkt. Ook al zijn de potten en pannen de kastjes nog niet uitgeweest, af en toe heeft een mens toch wat nodig. Vooral water gaat er met vele liters per dag doorheen.

s'Middags komen Shannon en Stuart ons weer ophalen op de camping en rijden we naar het vliegveld maar eerst nog even een foto maken bij de ingang van het park.

We hebben een helikoptervlucht geboekt bij Maverick.

Tavis van den Broeke (vader van Nederlandse afkomst en een Belgische moeder) is onze piloot vandaag.

Als we opstijgen vliegen we eerst een stukje over het Kaibab National Forest. Het grootste bos met Ponderosa dennen in Amerika. Je zou het zo niet zeggen maar het zijn flinke bomen onder ons.

En dan barst de aarde open en vliegen we over de Grand Canyon een onbeschrijflijke ervaring!

Onder ons stroomt de Colorado River, 1600 meter diep in de Canyon.

We vliegen naar de noordkant van de Canyon. Omdat de noordkant hoger ligt, is het er ook een stuk kouder en er ligt zelfs nog sneeuw.

De helicoptervlucht duurt 50 minuten en die 'vliegen' voorbij! Voor we het weten buigen we van de Canyon af en vliegen we weer boven het bos terug naar het vliegveld.

De helicopervlucht is door middel van een camera, bevestigd aan het toestel gefilmd. Dat wordt straks thuis nog even nagenieten.

Wat een fantastische ervaring was dit vandaag! A memory for a lifetime!

Shannon en Stuart maken een diner voor ons klaar in hun caravan of zoals zij zeggen, trailer,

 Maar het vlees gaat buiten op de BBQ.

Heerlijk gegeten en het was gelukkig nog niet te koud om buiten te zitten.

 We bewonderen nog even een paar quilts die Shannon maakte.

 En we besluiten de dag met een onvervalste John Wayne western. Het kacheltje brand gezellig, wat wil  een mens nog meer als besluit van een perfecte dag!

Camperreis USA dag 13

Vrijdagochtend al weer vroeg wakker. Ik was lekker bezig de camper een beetje op te ruimen toen Alex zei dat de zon aan het opkomen was. Snel naar buiten met mijn camera en deze wonderlijke opname kon ik vastleggen. Is het niet sprookjesachtig?

We ontbeten bij Gouldings hotel en voor het John Wayne museum zagen we de zon boven de rotsen uitkomen.

Het blijft een wonderlijke plek maar wij trekken weer verder en rijden net buiten het park de staat Arizona in onze zevende staat alweer op deze reis.

Het landschap in het Navajo Indian Reservation is over het algemeen desolaat. Lange wegen, slechts een enkel stadje, droog en dor.

We stoppen even in Cameron, net voor de afslag naar de Grand Canyon. Hier is een Trading Post waar leuke souvenirs te koop zijn. Daar zijn we natuurlijk altijd voor in.

Dit kleed is na 5 maanden weven bijna voltooid. Er wordt 40 uur per week aan gewerkt en als het klaar is kost het 11.000 dollar. Dat mag ook wel als je uitrekend hoeveel uur er aan werk inzit en hoeveel wol!

We zien prachtig geweven kleden maar helaas allemaal net een beetje boven ons vakantiebudget.

Net zoals dit leuke vaasje.....je zou het zo meenemen maar........

's middags rijden we aan de oostkant bij Desert View de Grand Canyon binnen.

Het blijft een overweldigend gezicht  de gigantische weidsheid en diepte.

We maken een aantal stops bij Moran Point en Grandview Point.

Wat zegt men ook alweer? Hoe ouder hoe gekker?

We eten in het Bright Lodge en lopen een stukje langs de Rim.

In de diepte zie je het trail lopen naar de bodem van de Canyon en de Colorado River.

In Hopi House zit ook een souvenirswinkel dus....hup, weer even naar binnen met de meisjes....

Als we 's avonds terug rijden naar de camping zijn de herten uit het bos gekomen en staan overal te grazen, totaal niet bang voor de mensen om hen heen. Heel bijzonder, het lijkt net of ze weten dat ze veilig zijn en dat ze in een gebied leven waar niet gejaagd wordt.

Camperreis USA dag 12

Woensdag 3 april en we vertrekken weer uit Moab na nog een keer te hebben ontbeten bij de Moab Grill.

Onderweg rijden we langs Wilson Arch. We klimmen met Rennie en René naar boven.

Als we ons boven gekomen omdraaien zien we ver beneden ons de campers staan.

Als je onder de boog staat is pas goed te zien wat een joekel het is.

Een stuk meer in zuidelijke richting slaan we van de weg af om naar de Needles overlook te kijken. Ook dit is een stuk van Canyonlands NP. Op de uitststekende rots ongeveer in het midden stonden we een paar dagen op een uitzichtpunt.

Zo'n klein stukje van het park op de kaart maar toch ook weer zo onmetelijk groot. Canyonlands NP is 1349 vierkante kilometer groot.

We vervolgen onze weg richting het zuiden van Utah.

Tot we op de grens van Utah en Arizona dit fantastische landschap zien opdoemen voor ons.

Dit is het beeld dat ik als 12-jarige voor het eerst zag van Amerika (in zwart-wit, jawel) en waar mijn liefde voor dit land begon. Deze plek heeft dus een heel speciaal plekje in mijn hart.

Monument Valley of zoals de Navajo het noemen; Tsé Bii' Ndzisgaii wat vallei der rotsen betekend.

De rotsen lijken misschien niet groot maar ze zijn enorm. Kijk maar eens naar deze hieronder. Rennie en René staan ervoor.....zijn ze te zien? Bij de rots rechts van het midden zie je een klein wit puntje....dat zijn ze.

Dit gebied behoort toe aan de Navajo Indianen. Zij leven hier en verkopen hun sieraden in stalletjes langs de weg.

Monument voor een jonge Navajo die hier door de bliksem werd getroffen.

Dit uitzichtpunt heet John Ford's Point naar de regisseur van o.a. veel John Wayne westerns die hier werden opgenomen.

We eten in het restaurant in het park. Ik ga voor een echte Navajo maaltijd.

Prachtige sieraden, potten, wankleden en meer wordt er verkocht in de winkel.

Een wandkleed weven duurt ongeveer 4 tot 5 maanden en kost ongeveer tussen de 9 en 11.000 dollar.

Nog één blik op de vallei voor we naar de camping rijden. Aan de overkant van het park is een hotel en camping, verder is er niets in de buurt in dit desolate gebied. 

Alweer een geweldige dag ten einde. Op naar vast weer een mooie dag morgen.........