We willen Rocky Moutain NP door rijden. Dit kan van oost naar west of vice versa. We willen het dit keer van west naar oost doen. Als we vanaf onze berg direct naar het westen zouden kunnen rijden dan zouden we in 20 minuten in Winter Park zijn, een stukje onder de ingang maar er loopt geen weg. Dus moeten we eerst naar Golden rijden en dan via de 6 (prachtige route door een smalle canyon) en de I 70 weer terug naar boven. En dan ben je toch al snel anderhalf uur verder. Maar wie klaagt er hier over afstanden? Dat gaat hier nu eenmaal zo en we genieten weer van elke mijl die we rijden. De kleuren worden elke dag mooier op de flanken van de bergen.
In Granby, op de route, deze Quilt winkel.
Dus weer even naar binnen. Aardige medewerkster die mijn 'Hollandse' accent herkent omdat haar buurman Nederlander is en hetzelfde accent heeft :)
We passeren Granby Lake en nog veel meer mooie gele Aspen's.
En rijden dan het park in.
Even weer onze Nationale Park pas laten zien en we zijn weer binnen.
Denk niet dat er gelijk heel veel veranderd als je een park in rijdt. Ook de omgeving buiten het park is heel mooi.
De 2334 km lange Colorado rivier ontspringt hier in Rocky Mountain NP aan de westkant van de Continental Divide, dat is de scheidslijn die dwars door Amerika loopt. De rivieren stromen vanaf de CD naar het westen of het oosten. De Colorado dus naar het westen door de staten Colorado, Utah, Arizona, Nevada en California waar het uiteindelijk eindigt in de Golf van California.
En hier, net een aantal mijlen lang, is die grote en machtige rivier die we vorige week in Moab zagen stromen, nog maar een klein, helder beekje.
Even een lekkere wandeling maken langs de rivier, die nog niet veel op een rivier lijkt dus. Maar wel heel mooi, we zien veel drinkplaatsen waar 's morgens en 's avonds de dieren komen drinken.
Een stuk verder maken we nog een wandeling, hier zijn vanochtend 3 Elanden gezien, helaas moet je hiervoor echt heel vroeg op om net na zonsopkomst de dieren in actie te zien. De rest van de dag houden ze zich schuil, tot de zon weer zakt, dan komen ze weer te voorschijn om te eten.
De familie Holzwarth had hier, toen het park nog geen park was een aantal vakantiehuisjes waar men kon verblijven tijdens de jacht of om een paar dagen vakantie te houden in deze mooie omgeving. De hutjes staan er na 100 jaar nog.
Ik had nog geen boom geknuffeld vandaag dus even de schade inhalen met mijn favoriete boom.
Dan rijden we het dal al weer uit en de hoogte in. We zien nog wel even van boven de rivier en de plek waar we hebben gewandeld.
De Trail Ridge Road is één van de hoogste doorgaande wegen in Amerika over de bergen, ver boven de boomgrens in toendra gebied op ruim 3700 m hoogte.
Je voelt je hier op die hoogte echt weer 'on top of the world'. De vorige keer dat we hier waren zagen we heel veel Yellow Bellied Marmots op deze plek. Grote marmotten die ruim 40 cm groot zijn. Maar zo zie je dat je geluk moet hebben om in een park de dieren te zien, want vandaag zien we er geen één!
Hele stukken rijden we door een haag van gele Aspen's soms staan er zelfs oranjerode exemplaren tussen. Zo mooi!
In Estes Park omzeilen we eerst de drukte door net buiten het centrum bij ons favoriete restaurant hier te eten. Hier eten de lokale inwoners en dat betekent altijd dat het eten goed is en de prijzen redelijk. Er is hier gelukkig nog niets veranderd.
Nog even het stadje zelf ingelopen tot het ons weer te druk werd.
Vanaf Estes Park rijden we de anderhalf uur weer terug naar onze berg, daar gaat de zon al bijna weer onder en dan komen de herten weer uit het bos. Hier zien we een kat komen aan sprinten of de duvel het dier op de hielen zit......het waren dus deze herten. En ze zijn zo leuk met hun mooie grijsbruine vacht en van die grote fluffy oren.
Weer een mooie dag die ten einde komt......nog even de laatste uurtjes van de dag lekker lui Netflixen.....ik ben heftig 'Blue Blood' verslaafd inmiddels....... Maar goed dat we thuis geen Netflix hebben.
Happy Mountain vacationing!
Yvonne
