Ondanks de wat sombere voorspellingen boffen we met het weer hier in de Achterhoek. We genieten van de zon die onder gaat na een mooie dag.
De poes komt ook even gedag zeggen, ze is erg aanhalig, maar komt niet binnen.
De volgende ochtend fietsen we weer een rondje en lunchen in Varsseveld met uitzicht op de Laurentiuskerk.
Tip van schoonzus om even naar binnen te lopen bij Berden mode, een gigantisch grote kledingwinkel mets alle bekende merken. Ja, dan ga je altijd weer met iets leuks naar buiten natuurlijk.
Via een andere route fietsen we weer terug naar Halle.
Zag ik niet één, maar twee Buizerds zitten op paaltjes in het weiland, vlak naast elkaar.
Op het moment dat je de fiets afstapt om je camera te pakken zijn de vogels snel gevlogen natuurlijk. Niet eens even leuk blijven poseren……
Wel even later deze ooievaar die parmantig door het grasland stapt, vast op zoek naar veldmuisjes.
Op onze laatste dag is het weerbericht ronduit slecht en besluiten we naar Enschede te rijden voor een bezoek aan het Rijksmuseum Twente.
Als eerste bekijken we de tentoonstelling met werken van de Finse Pekka Halonen.
Hakonen schilderde het alledaagse leven in Finland en de ongerepte Finse natuur.
Many Loving Arms, de tentoonstelling van Bas Kosters is weer heel andere koek. Hij maakte een groot aantal wandkleden.
Ik zou het quilts noemen, lappendekens met meerdere lagen die aan elkaar zijn gestikt, maar wandkleden dekt ook de lading.
Bas nodigt je in zijn tentoonstelling uit in een wereld waar iedereen ruimte mag innemen, zichzelf mag uitvinden en soms even mag leunen op duizend denkbeeldige armen.
Ik ben geen groot fan van moderne kunst, maar kan deze explosie aan creativiteit en kleur wel waarderen.
Wat ik zeker erg kan waarderen is de schilderkunst uit de middeleeuwen. Knap zoals men nog ver voor het fotografie tijdperk zo detaillistisch kon schilderen dat het al een foto lijkt.
De heilige Catharina, geschilderd rond 1500.
Portretten door de eeuwen heen….
Voor 35.000 gulden kocht het Rijksmuseum Twente in 1927 zes wandtapijten van Koningin Emma. De zes wandtapijten, gemaakt tussen 1650 en 1675 worden toegeschreven aan Maximiliaan van der Gught die een weverij had in het Agnietenklooster in Delft.
Waanzinnig mooi gemaakt, je ontdekt elke keer weer iets anders in de tapijten, dan weer een eend of een haas……
Als we in het museum zijn valt de eerst bui, maar we lopen droog terug naar de auto. We gaan nog even het centrum in, af en toe een spetter, maar niet zo erg dat je nat wordt.
Gezien het slechte weer dat er aan komt, besluiten we om in de avond al terug naar huis te rijden, maar niet zonder afscheid van Paparazzo. Hij had al een stuk appel gekregen en ik legde een stuk tussen de spijlen om mijn camera uit mijn zak te pakken. Ja, de slimmerik had dat natuurlijk gespot dus het stuk appel was zo weg.
Alles moet steeds afgelebberd worden, heb nog nooit zo’n aanhankelijk en knuffelig paard gezien.
Ook de andere paarden krijgen natuurlijk een stukje appel, de andere vos, die in de box naast Paparazzo staat, schijnt nogal vals te zijn. Misschien zijn het de stukjes appel, niets van gemerkt. Het schimmeltje is ook een schatje.
We rijden door de buien terug naar huis, lekker rustig op de weg, en slapen in eigen bed is toch het fijnst!
Happy Travels!
Yvonne
