Woensdag 28 januari. Zion NP heeft drie delen, de meest bekende is de Zion Canyon met daarbij de Zion tunnel en de weg richting de oost ingang van het park. Daarnaast is er een ingang naar Zion’s Kolob Canyon, die ligt aan de oostkant van de I-15 tussen St. George en Cedar City. En het derde deel ligt aan Kolob Terrace Road, te bereiken als je in het plaatsje Virgin linksaf slaat.
We hebben in het verleden deze weg al twee keer gereden, een aantal jaar geleden voor het laatst. Beide keren konden we, toen we op het hoger gelegen deel kwamen, zo rond de 2000 m hoogte, niet verder omdat de weg wegens ijzel en sneeuw was afgesloten. Dit jaar ligt er in heel Utah nauwelijks sneeuw dus we proberen het nog een keer. Drie keer is immers scheepsrecht luidt het spreekwoord.
Het is een prachtige route, je ziet de grote rotsen van Zion Canyon van de achterkant hier.
Dit is ‘open range’ de koeien lopen hier los en kunnen zich dus ook op de weg bevinden.
Dat gelukkig niet, maar er staan wel een paar nieuwsgierige dames langs de kant van de weg. En geef ze eens ongelijk. Het mooie landschap zijn ze vast wel gewend, ze willen wel eens iets anders zien zoals een paar rare toeristen die foto’s van ze maken.
Als we Zion inrijden, veranderd het wegdek van zwart naar een terra kleur. Alle wegen in Zion hebben deze kleur. De route loopt hier door twee delen van Zion.
Een stuk verder rijden we er weer uit.
En daarna er weer in, niet te missen met dat gekleurde wegdek.
Een prachtige route, we passeren het bord dat de vorige keer aangaf dat we niet verder konden rijden, hier en daar ligt wat sneeuw en ijs, maar de weg is grotendeels schoon en goed te berijden.
De afslag naar Lava Point is helaas wel dicht, dat uitzichtpunt zien we dus niet.
Zo moet het er uit zien, we moeten het doen met een foto van internet.
We kunnen wel helemaal door rijden naar Kolob Reservoir, hier eindigt de verharde weg.
Slechts een klein stukje in het reservoir is niet bevroren, een geluk voor de vogels
We rijden nog een stukje langs het reservoir tot de weg een modderige bende wordt, dan draaien we om.
Wel een prachtig gezicht het bevroren reservoir.
Hier en daar stappen we uit om een stukje te lopen en te genieten van de omgeving. Paden ontbreken, maar dat geeft niet. Gewoon goed oppassen waar je loopt.
Ook hier weer een heel stuk langs de weg waar alles is verbrand. Gelukkig hersteld de natuur zich altijd weer.
Nog even een foto nu het nog kan……
En dan rijden we van Virgin terug naar La Verkin, voor de laatste keer deze reis de berg af.
Voor de laatst keer door Hurricane naar St. George…..
Nog even één keer stoppen bij WalMart voor de echt allerlaatste aankopen. Deze tv had Alex wel mee willen nemen, al is het alleen al voor de prijs. Hoe is het toch mogelijk dat je zo’n giga-grote Philips tv in Amerika voor zo’n bedrag kan kopen en dezelfde tv in Nederland misschien wel vijf keer zo duur is…
Terug in ons appartement de (bijna) laatste dingen ingepakt en de koffers gewogen. Gelukkig geen overgewicht. In de avond rijd ik naar het vakantiehuis van Shannon en haar broers en zus in St. George.
Shannon organiseert voor haar vriendinnen een lang weekend met als thema ‘Valentine’s Day’. Iets wat in Amerika altijd groot wordt gevierd. Het huis is versierd met allerlei Valentijns slingers, ballonnen en lichtjes. Ze gaan natuurlijk heerlijk hele dagen met lapjes in de weer. Er wordt vast weer veel moois gemaakt.
Ik wordt verwend met cadeautjes, een box in hartvorm gevuld met lekkers, een pakketje met linnen en verf om Delicate Arch te schilderen en een door Shannon gemaakt tasje vol met gadgets.
Door werk van MaryAnn en een afscheidsreceptie van Deanne, komen de dames pas laat in de avond aan in st. George. Natuurlijk wacht ik even tot ze er zijn. Ik heb MaryAnn voor het laatst gezien bijna twee jaar geleden toen ze in Nederland was. Het was dus superleuk elkaar weer even te zien en te spreken al was het natuurlijk te kort. Maar het was al super boffen dat Shannon net dit weekend de beschikking over het huis had en we elkaar nog konden treffen.
Ja, en dan kwam toch het moment van afscheid nemen van elkaar. Altijd een moeilijk moment voor ons, je weet immers nooit wanneer je elkaar weer kunt zien….
Donderdag 29 januari moeten we helaas vertrekken. We zorgen dat het appartement weer netjes wordt achtergelaten, sluiten voor het laatst de deur achter ons en laden de koffers in de auto. Zodra je over de snelweg st. George achter je laat, rijdt je de staat Arizona in. Ik heb een hekel aan de Interstate, vind het saai rijden, maar dit stukje is mijn favoriet, het gaat door een prachtige canyon en volgt de loop van de Virgin River tussen de bergen door.
Als je ziet hoe klein een auto op de weg is tegenover de gigantische rotsen dan voel je je heel klein in deze omgeving.
Een stuk verder loopt de snelweg weer saai rechtdoor en wordt het landschap wat vlakker. Als we de staat Nevada inrijden, rijden we ook de stad Mesquite in. Onze vast stop hier is altijd Peggy Sue’s Diner. We stoppen hier dan ook dit keer voor het ontbijt.
Een laatste maaltijd hier, een heerlijke groente omelet met jalapeños. En natuurlijk de gebakken aardappelen die hier als ontbijt worden gegeten.
Dan gaat de reis verder richting Las Vegas, een saaie rit. Maar we omzeilen een groot deel snelweg door af te slaan richting Valley of Fire SP.
Een omweg, maar we hebben de tijd en zo kunnen we nog even genieten van de mooie natuur hier.
We rijden door Valley of Fire.
En als we het park aan de zuidkant weer verlaten rijden we het Lake Mead National Recreation Area in.
Dat was weer een heerlijke route om te rijden, je komt er slechts enkele auto’s tegen en omzeilt zo de drukte en gekte van Las Vegas. Eenmaal toch in Vegas aangekomen rijden we eerst nog even naar een stadspark vlak bij het vliegveld. Nog even de benen strekken tijdens een wandelingetje voordat we straks voor lange tijd moeten zitten in het vliegtuig, het is heerlijk weer zo’n graad of 19.
In de vijver heel veel Smienten een prachtige eendensoort.
En deze grote vogel aan de rand van de vijver, ik denk zo’n 40 - 45 cm groot. Geen idee wat voor vogel het is, maar wel bijzonder met die grote snavel, rode ogen en die aparte veer op de rug.
We tanken de auto nog even af op de hoek van de straat.
En rijden dan de laatste paar honderd meter naar Alamo rental cars bij het vliegveld. Zorgen dat alles uit de auto is, niets vergeten? Check, check dubbel check. Als we alles hebben kunnen we op weg naar het vliegveld, we hebben in 20 dagen 4165 km gereden. Zonder mankementen gelukkig.
De shuttle brengt ons naar terminal 3.
Het is super druk op het vliegveld, de rij voor de security is wel een half uur lang, maar daar eenmaal doorheen kunnen we richting de gate. Gokken op het vliegveld kan nog steeds, maar inmiddels gelukkig in een afgesloten ruimte. Vroeger stonden de gokmachines tot aan de Gates, dan werd je gek van alle piepjes, rinkeltjes en belletjes uit de gokkasten.
Bij de gate is het rustig, we hebben geen volle vlucht, dat scheelt.
We vertrekken zelfs een half uur te vroeg, dat is fijn! We zien de Strip die we deze vakantie alleen vanuit de lucht hebben gezien onder ons verdwijnen.
Vliegen verder over de grote stad Las Vegas….
Over het steeds maar legere Lake Mead…..
En even later zie ik onder me de plek waar onze reis bijna drie weken geleden zo’n beetje begon. West Grand Canyon en de Skywalk. Leuk om dit nu vanuit de lucht te zien.
De gezagvoerder meldt ook dat we over de Grand Canyon vliegen, als je het zo van boven ziet dan besef je pas hoe lang een canyon van 435 km is.
Al snel valt de duisternis in, krijgen we onze onsmakelijke vliegtuig maaltijd geserveerd en gaan er twee slaaptabletjes ( op natuurlijke basis) in. Werkte prima, zeker 6 uur geslapen, als ik wakker word is het nog maar 1,5 uur voor we landen op Schiphol. Ook Alex heeft gelukkig wat kunnen slapen.
Op Schiphol zijn we zo door de douane, de koffers echter was een ander verhaal. Toen we bij de band kwamen stond er op het bord dat alle koffers uit Las Vegas op de band lagen. Niet dus….. na lang wachten kwamen de koffers van een vlucht uit LA, en ja hoor, na een uur kwamen dan eindelijk de koffers uit Las Vegas. Hebben wij ook eens de problemen met de bagageafhandeling op Schiphol mogen meemaken.
Jacqueline kwam ons fijn ophalen van het station en toen waren we snel thuis, weer wennen aan de nare kou. Dat gaat nog wel even duren vrees ik. Maar niet klagen, we hebben weer een fantastische tijd gehad, heel veel dingen van ons wens lijstje af kunnen vinken. Prachtige parken en plekken bezocht en oude vrienden ontmoet. We kunnen er weer met dankbaarheid op terug kijken en dat doen we beiden ook zeker.
Happy Travels!
Yvonne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten