Winter in Amerika - dag 10 - Bryce Canyon NP

Zondag 18 januari. We doen rustig aan vanmorgen, al moeten we wel voor 09.00 uur gaan ontbijten, dat halen we makkelijk. We wandelen op het gemak naar het restaurant. Prima ontbijtbuffet met ruime keuze.

No even terug naar de kamer, we hebben geen haast. Het zou volgens de weerberichten vandaag een bewolkte dag worden met alleen tussen 12.00 en 14.00 uur de kans op een zonnetje. Nou niets van dat al, het is alweer stralend weer.

We rijden de paar mijl naar de ingang van het park, vandaag zit er wel een Ranger.

De entree is sinds 1 januari flink omhoog gegaan, betaalde je eerder zo’n 25 of 30 dollar voor een park, nu is het 100 dollar per park. Een National Park Pass die een jaar geldig is kost 250 dollar. (Was 80)

Een flinke verhoging dus, maar aan de andere kant, zo lang als ik me kan herinneren is de pas al 80 dollar, en dat is natuurlijk spotgoedkoop als je soms wel 5 parken of zo bezoekt.

Al heb ik in december nu het nog kon, nog wel een pas aangeschaft. Als je dan toch gaat scheelt het toch 170 dollar.

Tijdens de winter is het park vaak gesloten na Sunset of Bryce Point, door de grote hoeveelheden sneeuw. We hebben nu echter geluk en kunnen helemaal doorrijden de hele 18 mijl het park in rijden naar Yovimpa Point. Ruime parkeerplaatsen, overal toiletten. 

En de meest fantastische uitzichten die je je maar kunt bedenken.

Vanaf Yovimpa Point  en Rainbow Point zakken we weer af naar beneden, het hoogste punt van het park ligt op 2778 m. Volgende stop Black Birch Canyon.

Het lijkt misschien op het eerste gezicht veel op elkaar maar geloof me bij iedere stop kijk je weer in een ander amfitheater vol met hoodoos in de meest fantastische kleuren.

De kleuren variëren van zandkleurig naar geel tot diep terra rood.

De Raven zitten overal, ze kunnen behoorlijk krijsen. Natuurlijk hebben we nog wat druiven voor ze.

Even verder, zit er weer een ander te azen op wat fruit…..

En als je nog niet genoeg hebt gehad dan maak je dat wel even duidelijk door je te laten horen……

Er zijn soms nog grotere gasten dan de Raven te spotten in Bryce. Heeft de Raaf een vleugelspanwijdte van 1,10 meter, de Californian Condor maar liefst 2,80 m!

Een aantal jaar geleden tijdens een Quiltreis, spotten we er vier tegelijk boven de Grand Canyon.

Vandaag hebben we geen geluk helaas.

Een aantal kilometers rijden we langs veel verbrande bomen, komt toch regelmatig voor die natuurbranden helaas.

Ondanks dat we best hier en daar wat auto’s zien door het drukke weekend, is het bij de uitzichtpunten best rustig.

Bryce Point is een van de mooiste plekken in het park, het zicht op het gigantische amfitheater is fenomenaal.

Hoe langer je kijkt, hoe meer je ontdekt, we spotten diverse wandelaars diep tussen de hoodoos.

En dat met een temperatuurmeter waarbij je zin krijgt in een drankje op een terrasje, zo heerlijk is het in de zon. Inspiration Point betekent altijd een klimmetje, Alex knie voelt redelijk dus we lopen naar boven.

Tot ongeveer driekwart, de rest van het pad is bedekt met ijs, we wagen ons daar maar niet op, je moet het niet opzoeken.

Onze laatste stop is net als gisteravond Sunset Point, vandaar lopen we langs de Rim naar Sunrise Point.

De kleuren zijn nu, met de zon erop veel mooier dan gisteravond toen de zon al achter de horizon verdween.

Op het uitzichtpunt van Sunrise Point staat een jong stel met een camera om zich heen te kijken. Ik vraag of ze willen dat ik een foto neem. Ja, ze waren op zoek naar iemand om het aan te vragen. Volgens mij hadden ze er nu nog gestaan als ik het niet had aangeboden. Dus een aantal plaatjes geschoten. Ja, en toen moesten wij er als wederdienst ook aan geloven. 

Het pad van Sunrise naar Sunset Point door de Canyon begint hier.

We hebben de Queen’s Garden en Navajo Loop al vaker gelopen, in beide richtingen. Allebei best pittig, bij Sunrise daalt het pad iets geleidelijker, maar is langer, bij Sunset Point heb je een aantal steile switchbacks of haarspeldbochten die het ook pittig maken. Met Alex’ twee knieën die aan vervanging toe zijn gaat het momenteel even niet, maar we zijn blij dat we de kans al eerder hebben gehad deze geweldige wandeling te maken.

Aan de overkant van de hoofdweg tegenover Ruby’s Inn, kan je een onverharde weg op rijden.

Deze leidt naar nog een uitzichtpunt, ligt buiten het park, maar ook heel mooi.

Hier loopt ook de Tropic Ditch, er stroomt nu geen water doorheen, maar na een flinke regenbui vormt zich een waterval.

Er wordt hier ook weer gebouwd door de eigenaren van Ruby’s Inn, we konden nog niet goed zien wat het wordt, maar het welkom bord is in ieder geval al leuk.

We rijden weer terug naar het hotel, even ontspannen en bedenken waar we een hapje gaan eten straks.

Tegen de avond lopen we naar het restaurant en als we terug komen is de zon onder. De kerstverlichting is nog niet opgeruimd, staat nog wel gezellig zo.

Het was weer een dag met een gouden randje zou Ada zeggen…..en zo is het!

Happy Travels!

Yvonne